اگه بیای دستمو بچسبی و تو این هوا بریم تو خیابونای خلوت شهر بستنی قیفی و بزنیم تو رگ و جوری بخندیم که بهمون چپ چپ نگاه کنن و زبونمون و تا ته واسه خوردن اب بارون در بیاریم و  همزمان با انگشتامون اشکای همدیگرو از فرط خنده پاک کنیم قول میدم حتی اگه همه اینا همش یه خواب باشه دیگه هیچ آرزویی نداشته باشم.

یه‌ دیالوگی بود تو فیلمِ گناه‌ اصلی که میگفت: «من کنارِ تو، یه آدمِ دیگه‌ام؛ آدمی شبیه‌تر به خودم» و آدمیزاد، چقد عمرشو تلف میکنه تا بفهمه همین کافیه که یکیو پیدا کنه تا کنارش، نزدیک‌ترین نسخه به خودِ واقعیش باشه...

از اینکه جزو "همه" باشم متنفرم. اگه همه رو دوستداری، ازت ممنونم نمیخواد منو دوستداشته باشی و اگه همه برات مهمن، ممنون میشم که به من اهمیتی ندی.

یجوریم که

انگار شیرکاکائوم از دستم افتاده زمین.

انگار لباسی که میخواستم بخرمُ خریدن.

انگار رفیقِ صمیمی‌م دوستِ جدید پیدا کرده.

انگار غروبِ جمعه‌س.

انگار انگشت کوچیکه‌ی پام خورده به پایه‌ی مبل.

انگار بستنی‌ِ نخوردَم آب شده.

:)

‏جواب "دلم برات تنگ شده" هرچی باشه "منم" نیست. نه که جواب خوبی نباشه، یجورایی دروغه. دلتنگی رو نمی‌شه حبس کرد، کنترل کرد و منتظر موند تا کسی بگه، بعد یادت بیفته که " آره منم همینطور".