ببین من یاد گرفتم حسمو به کسی نشون ندم. نگرانشون باشم هرشب اما به نظر عین خیالم نیست. تنها باشم ساعت‌ها اما به یکیشون پیام ندم که به تو نیاز دارم الان. چون میدونم دلشونو میزنه، گرچه آدمیزاد همیشه همین بوده و من از اولشم امیدی نداشتم. کلا هم یکی دو نفرو تو زندگیم دارم که از حس درونیم خبر دارن، اونم مدت‌ها زمان برد تا بتونم بگم داستان چیه و خود واقعیم باشم و انگار همه فلسفه بودنه آدما تو زندگیت همینه که تو واقعا چقدر خودتی کنارشون، با همه ضعفات، همین؛

خیلی طول میکشه تا قلب چیزی رو بفهمه که مغز خیلی وقته میدونه..

نمیدونم صـمیم قلـب کجاست ولی از همونجا و عمیقا دوستت دارم.. :)

گیرم به هوای دل خود شعر بگویم حاشا که هوایی به دلم نیست به جزتو :)

خودتون رو تو قلب هیچ آدمی نچپونید جا نمیشید چروک میشید فقط..

:)

مراقب باشید به جای فرشته گرگ را در آغوش نگیرید .. اینجا دنیای مجازی است ، دنیای دروغ های قشنگ..

که نگه داشتن از بدست اوردن محترم تر است..

اما این منصفانه نیست که من مملو از خیال تو باشم و تو خالی از خیالِ من..

هنوزم قبل خواب تو افکارم بت میگم شب بخیر... :)

هیچ چیزی رو جادویی‌تر از زمان ندیدم وقتی می‌گذره،می‌گذره.. و‌ چیزایی برات عادی میشه که فکر می‌کردی بدون اونا هیچی نیستی...

:)