عادت ندارم درد دلم را به هرکسی بگویم پس خاکش می کنم زیر چهره خندانم تا همه فکر کنند نه دردی دارم.. نه قلبی...!

بزرگترین باگ دوست داشتن همونجاست که تا خرخره ازش ناراحتی ولی نمیتونی قهر بمونی؛ چون صحبت کردن با اون آدم، یه نیاز روزمره شده برات...

حافظ اونقد به معجزه بغل معتقد بوده که میگه : گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم ..

خوشبخت تر از تو که معشوقه ای "دیوانه" همچو من داری منم.. که همچو دیوانه ها "دوستت دارم"..

دوست داشتن واقعی این نیست که با کادو و هدیه دادن و چهار تا حرف عاشقانه زدن و دیت رفتن و سینما رفتن بشه ثابتش کرد ، دوست داشتن واقعی یعنی جز اون به کسی حتی فکرم نمیکنی یعنی کسی به چشمت هم نمیاد یعنی حتی دوس نداری با کس دیگه ای عادی حرف بزنی ، یعنی تو اوج عصبانیت هم محترمانه رفتار کنی یعنی تکیه گاهی امن باشی یعنی طرف وقتی پیشته احساس کنه امن ترین جای جهان قرار داره یعنی حاضر نباشی بهش دروغ بگی یعنی اون بخشی از وجود خودت بدونی.

گفت: آنجا که دلت آرام گرفت مقصد توست ...

نمیدونم درک می‌کنی چی می‌گم یا نه؛ ولی مودم اینجوریه که یهو به خودم میام، می‌بینم باز دارم برای چیزی که قبلا چند بار کامل پذیرفتم و کنار اومدم باهاش، غصه می‌خورم..

امشب ماه کامل بود... :)

بیا تا آخر اینجوری همو دوس داشته باشیم:>

خدا می گوید: نگو بدون آن نمی توانم زندگی کنم تو را بدون آن هم زنده نگه می دارم و فصل عوض میشود شاخه درختانی که سایه می افکنند خشک می شوند صبر لبریز می شود یار را که جان و دلت بود، غریبه می شود و ذهنت متعجب می شود دوستت تبدیل به دشمن می شود دشمن برمی خیزد و تبدیل به دوستت می شود دنیای غریبی ست هر چیزی را که می گویی نمی شود اتفاق می افتد می گویی نمی اُفتم، می اُفتی، سقوط می کنی می گویی غافلگیر نمی شوم، غافلگیر و متعجب می شوی عجیب ترینش هم این است که، می گویی مُردم، اما باز هم زنده می مانی... :)

نمیتونم:)

بعضیا خیلی حیفن واسه دور بودن.. واسه مجازی بودن! کاش میشد از تو صفحه ی مجازی کشیدشون بیرون گفت واقعا تو جایی خیلی از آدمای واقعی زندگیم می ارزی:) کاش میشد بعضی از آدمای واقعی زندگیمو بدم تا شمارو کنارم داشته باشم