- یه رفیق کُرد داشتم همیشه اونی که دوسش داشت رو ‹‍ مالگم › صدا میزد یه بار ازش معنیشو پرسیدم گفت : ‹‍ یعنی تموم دارایی من ، تموم چیزایی که تو این دنیا دارم ، همه‌ خوبیا قشنگیا هر چی که دارم و ندارم فکر کنم از این کلمه قشنگ‌تر وجود نداره .

:)

اونجا که علی اواری میگه: ما معنی صبریم که ایوب نداند

:)

بجز تو در همه عالم ،دگر دلبر نمی‌بینم

:)

‏عادت کردن به تنهایی خیلی عجیبه، گاهی دلت میخواد روزمرگیاتو واسه یکی تعریف کنی و یکی کنارت باشه، اما به همون اندازه دوسداری از آدما فاصله بگیری، چون حس میکنی هیچ نقطه مشترکی با هیچکس نداری..

:)

وقتی برای یه مدت حرف نزدن و ترجیح بدی ؛ هرچقدر زمان بگذره حرف زدن و صحبت کردن راجع خودت و مشکلاتت سخت میشه . نمیدونی از کجا شروع کنی ! چجوری بگی ! یا اصلا .. چرا بگی ؟! طی همون ترجیح دادنه که تبدیل میشی به ی آدم از نظر بقیه آروم و ساکت و ریلکس ی کسی که همه فک میکنن کل زندگیش شده مسخره بازی یا بهتر بگم ؛ مدام مست هیچ کس نمی‌فهمه این آدم چقد خستس ؛ چقد پره ؛ چقد تو مغزش داره با همه چی میجنگه‌ و چقد کم آورده ..

هیچ می دانی که من در قلبِ خویش نقشی از عشقِ تو پنهان داشتم؟!...

مثل من کسی شبیهت نمیشه.. :)