ذات بد نیکو نگردد چون که بنیادش بد است

به نظرم زندگی بدون دلبستگی بی معنیه. آدم نیاز داره یک نفر باشه که نگرانش بشه؛ بهش بگه رسیدی خبر بده. از خستگیاش براش بگه، از روزمرگیاش. به قول سعدی: "دل نخوانند که صیدش نکند دلداری…"

ولی نگرانی و دلتنگی از کشنده‌ترین حس‌هاس:)💔

بهترین توصیف از وصال هم می‌رسه به فروغ فرخزاد که میگه: نمی‌دانم رسیدن چیست، اما بی‌گُمان مقصدی هست که همه وجودم به سوی آن جاری می‌شود.

امیدوارم روزایی وجود داشته باشه که قهوه مزه‌ی خیلی خوبی بده... لیست آهنگات باعث رقصیدنت بشن.. غریبه ها دلیل لبخند زدنت بشن و آسمون پرستاره ی شب روحت رو لمس کنه. امیدوارم روزایی باشه که از زنده بودن لذت ببری...

...

استوری یکی از دوستان دبیرستانی : من دیگه رَد دادم :/

من هیچوقت نصیحتت نمیکنم؛ منم میشینم پا به پات غصه میخورم و میگم مجبور نیستی همیشه خوشحال باشی یا همیشه بخندی! حق داری یه وقتایی ضعیف باشی و با پشت دستای مشت شدت اشکات و پاک کنی.. اما باید بدونی یکی تو این شرایط پشتته و کمک میکنه قوی‌تر از قبل بلند شی.

من و تو :)

اونجا که شاملو میگه: «قلب من به این امید می‌تپد که تو هستی، تویی وجود دارد که من می‌توانم آن را ببینم؛ او را ببوسم، او را در آغوش خود بفشارم و او را احساس کنم.» وجودش اینجوری تو زندگیِ من واجبه:)

اگر به بلوغ روانی رسیده باشی: میپذیری زمانی که گذشته بخشی از زندگیت بوده که دیگه قابل تغییر نیست، پس خودتو از افسوس ها و ای کاش ها رها میکنی می‌پذیری همیشه درک و تفسیرت از اتفاق ها و رفتار دیگران درست نیست می‌پذیری که افکار و احساساتت قابل تغییره و خودت رو محکوم به درد کشیدن نمی‌کنی می‌پذیری ضعف‌ها و حساسیت‌هایی داری که باید ازشون مراقبت کنی تا بتونی رشد کنی و می‌پذیری برای رسیدن به آرامش اول باید روی خودت کار کنی، بعد روی دیگران