استوری یکی از دوستان دبیرستانی : من دیگه رَد دادم :/

من هیچوقت نصیحتت نمیکنم؛ منم میشینم پا به پات غصه میخورم و میگم مجبور نیستی همیشه خوشحال باشی یا همیشه بخندی! حق داری یه وقتایی ضعیف باشی و با پشت دستای مشت شدت اشکات و پاک کنی.. اما باید بدونی یکی تو این شرایط پشتته و کمک میکنه قوی‌تر از قبل بلند شی.

من و تو :)

اونجا که شاملو میگه: «قلب من به این امید می‌تپد که تو هستی، تویی وجود دارد که من می‌توانم آن را ببینم؛ او را ببوسم، او را در آغوش خود بفشارم و او را احساس کنم.» وجودش اینجوری تو زندگیِ من واجبه:)

اگر به بلوغ روانی رسیده باشی: میپذیری زمانی که گذشته بخشی از زندگیت بوده که دیگه قابل تغییر نیست، پس خودتو از افسوس ها و ای کاش ها رها میکنی می‌پذیری همیشه درک و تفسیرت از اتفاق ها و رفتار دیگران درست نیست می‌پذیری که افکار و احساساتت قابل تغییره و خودت رو محکوم به درد کشیدن نمی‌کنی می‌پذیری ضعف‌ها و حساسیت‌هایی داری که باید ازشون مراقبت کنی تا بتونی رشد کنی و می‌پذیری برای رسیدن به آرامش اول باید روی خودت کار کنی، بعد روی دیگران

وقتی که ابتهاجِ جان میگه؛ آری آن روز چو میرفت کسی داشتم آمدنش را باور؛ من نمیدانستم معنی هرگز را تو چرا باز نگشتی دیگر؟!..

واسه چشمای قشنگت که دلم رفته موهات چه خوشگله چه فرفری چه لخته..:)

برای فردای “تو” آرزو میکنم: بدونِ خواب‌آلودگی از خواب بیدار شی، قهوه‌ی صُبحِت مزه‌ی بهشت بده، آدمی که دوسش داری باهات تماس بگیره، خبری که خیلی وقته منتظرشی‌رو بالاخره بشنوی، غذای موردعلاقتو بخوری، لباسی که خیلی وقته نمیدونستی کجاستُ پیدا کنی، اتفاقی بیفته که حس کنی از خوشی قلبت داره از جا کنده میشه، یکی اون موزیکی که دوسش داری رو واست بفرسته و کُلِ روز عمیق بخندی.. :) ♡

‏«امیدوارم برنده بشی، توی اون جنگی که به هیچ‌کس درباره‌ش نمی‌گی!»

"دوستت دارم" توی هر رابطه‌ای فقط یه شروع به حساب میاد. رابطه به تعهد، رفاقت، صداقت، صبر و حوصله، اعتماد، احترام، توجه، بالغ بودن، به توافق رسیدن‌ها، مهر و محبت، اشتیاق رابطه‌ی عاشقانه و بخشش نیاز داره تا به موفقیت منجر بشه. و البته "به‌صورت برابر از سمت دو طرف رابطه."