_

کنکوری‌های عزیز، میلیون‌ها آدم تا الان جای شما بودن، گذروندن این مرحله رو، الان احتمالا سر یه کاری مشغولن، عاشق شدن، ازدواج کردن، و هرکدوم به نحوی دارن زندگی می‌کنن. هیچ‌کدومشون بعد از کنکور بیچاره نشده، هیچکدومشون بخاطر کنکور نمرده. شما اولین نفر نیستید، آخریشم نیستید‌‌. خیلی از ادمای دنیا توی رشته‌‌ای که تحصیل کردن کار نمی‌کنن، خیلیاشون از دانشگاه های خوب انصراف می‌دن، خیلیاشون دانشگاه نمیرن و آدمای موفقی‌ن. پس کنکور هیچی نیست. موفقیت خودِ شمایید، آرامشتون، اعتماد به نفستون، و تموم برنامه‌هایی که فارغ از کنکور برای زندگیتون دارید.

هر آدمی به یه نفر احتیاج داره که براش مثل بقیه نباشه وگرنه دنیا پر از بقیه‌ست.

رفیق بودن کار آسونی نیست. مثل این می‌مونه که پدر و مادر پاره وقت باشی، کمدین پاره وقت باشی، سخنگوی انگیزشی پاره وقت باشی، و مهم‌تر از همه شریک جرم هم باشید!

یه دلنوشته قدیمی هست که میگه: «آدم کتاب نیست که صفحه ۱۵۳ را نشانه بگذاری و بروی و بعدها که برگردی روی صفحه ۱۵۳ روی قفسه منتظرت باشد؛آدم میرود،آدم تغییر میکند...

تو چرا جمله نبات و شکری؟ تو چرا دلبر و شیرین نظری؟ تو به یک خنده چرا راه زنی؟ تو به یک غمزه چرا عقل بری؟

گفتم بگویم "دوستش دارم" نشد رنگم پرید و زیرِ لب گفتم: "سلام"

:)

هرکجا هستی بخواب ارام جانم شب بخیر.. :)

‌ هیچوقت به تهش فکر نکن، چون ممکنه برسی به غم! ته زندگی به این قشنگی، میرسی به مرگ! ته یک روز خوب، ممکنه برسی به شبِ پر از فکر و خیال! ته یک خاطره قشنگ، ممکنه برسی به یک یادش بخیر! از حس و حال الانت لذت ببر، در لحظه زندگی کن. به تهش فکر نکن

آدمهاگاهی در زندگی ات می مانندگاهی در خاطره ات! آن ها که در زندگی ات می مانند همسفر می شوند.. آن ها که در خاطرت میمانند کوله پشتیٍِ تمامٍ تجربیاتت برای سفر.. گاهی تلخ، گاهی شیرین گاهی با یادشان لبخند می زنی، گاهی یادشان لبخند از صورتت بر می دارد.. اما تو لبخند بزن، حتی به تلخ ترین خاطره هایت بگذار همسفر زندگی ات بداند هر چه بود؛هر چه گذشت تو را محکمتر از همیشه و هر روز برای کنار او قدم برداشتن ساخته است.. آدمها می آیند و این آمدن باید رخ بدهد تا تو بدانی آمدن را همه بلدند.. این ماندن است که هنر میخواهد

اعتماد مثل دومینو میمونه! حالا دستت بخوره ،پات بخوره ،عمدا بندازی ،مرض داشته باشی یا هرچی... وقتی ریخت دیگه کار از کار گذشته.