یه دلنوشته قدیمی هست که میگه: «آدم کتاب نیست که صفحه ۱۵۳ را نشانه بگذاری و بروی و بعدها که برگردی روی صفحه ۱۵۳ روی قفسه منتظرت باشد؛آدم میرود،آدم تغییر میکند...

تو چرا جمله نبات و شکری؟ تو چرا دلبر و شیرین نظری؟ تو به یک خنده چرا راه زنی؟ تو به یک غمزه چرا عقل بری؟

گفتم بگویم "دوستش دارم" نشد رنگم پرید و زیرِ لب گفتم: "سلام"

:)

هرکجا هستی بخواب ارام جانم شب بخیر.. :)

‌ هیچوقت به تهش فکر نکن، چون ممکنه برسی به غم! ته زندگی به این قشنگی، میرسی به مرگ! ته یک روز خوب، ممکنه برسی به شبِ پر از فکر و خیال! ته یک خاطره قشنگ، ممکنه برسی به یک یادش بخیر! از حس و حال الانت لذت ببر، در لحظه زندگی کن. به تهش فکر نکن

آدمهاگاهی در زندگی ات می مانندگاهی در خاطره ات! آن ها که در زندگی ات می مانند همسفر می شوند.. آن ها که در خاطرت میمانند کوله پشتیٍِ تمامٍ تجربیاتت برای سفر.. گاهی تلخ، گاهی شیرین گاهی با یادشان لبخند می زنی، گاهی یادشان لبخند از صورتت بر می دارد.. اما تو لبخند بزن، حتی به تلخ ترین خاطره هایت بگذار همسفر زندگی ات بداند هر چه بود؛هر چه گذشت تو را محکمتر از همیشه و هر روز برای کنار او قدم برداشتن ساخته است.. آدمها می آیند و این آمدن باید رخ بدهد تا تو بدانی آمدن را همه بلدند.. این ماندن است که هنر میخواهد

اعتماد مثل دومینو میمونه! حالا دستت بخوره ،پات بخوره ،عمدا بندازی ،مرض داشته باشی یا هرچی... وقتی ریخت دیگه کار از کار گذشته.

زندگی درد است و لذت عشق نوعی داروی بیهوشی:)

نامه ای به فرزندم: بابات نمیگیرتم/:

هروقت تونستی موقع عصبانیت هرحرفیو نزنی و دل کسیو نشکونی اونموقع میتونی ادعا کنی طرفو از ته دلت دوست داری وگرنه موقع خوشحالی و نرمال بودن عابر پیاده ی تو خیابونم مهربونه..

سطح انتظارت رو از آدما کمتر کن خود به خود سطح آرامشت میره بالا .