نامه ای به فرزندم: بابات نمیگیرتم/:

هروقت تونستی موقع عصبانیت هرحرفیو نزنی و دل کسیو نشکونی اونموقع میتونی ادعا کنی طرفو از ته دلت دوست داری وگرنه موقع خوشحالی و نرمال بودن عابر پیاده ی تو خیابونم مهربونه..

سطح انتظارت رو از آدما کمتر کن خود به خود سطح آرامشت میره بالا .

چقد من؛)

اونجا که فاضل نظری میگه:‌ ‌‌‌ ‌ در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم این کوزه ترک خورد! چه جای نگرانی است من ساخته از خاک کویرم که بمیرم خاموش مکن آتش افروخته ام را بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم

نمی‌داند که عشق او رگی با جان من دارد..!

:)

‏عشق واقعا پدیده عجیبیه فکر کن طرف رو نه زاییدی نه زاییدتت نه هم‌خونِته نه گذشته ي مشتركي دارين نه حتي مطمئني كه آينده مشتركي خواهيد داشت يهو يه آدمي تلپي ميوفته وسط زندگيت و تو حاضري جونتم واسه ش بدي خيلي عجيب و غيرمنطقيه..

بذار بدونن همه فکرت تو سرمه میذارم صدمو واسه هر نفست:)

شب اگر باشد و دلدار نباشد چه شود؟ وای بر حال دل شب که چنین بی‌رحم است...

زمانی‌که احساساتتو نسبت به کسی از دست می‌دی میفهمی اون آدم چقدرهم برای شما معمولی و غیر خاص و غیر قابل باوره، اون عشق و انرژی شما بوده که اون فردو برای شما منحصر به فرد کرده بوده ، منم گاهی با دوست داشتن آدما از اونا آدمایی می‌سازم که نیستن ، حتی نزدیکشم نیستن .