به قول مرتضی لطفی : پریشان خاطریم اما توان ایستادن هست

دقیقاً همونجا که از همه آدما خسته میشی، خدا یکی رو میاره وسط زندگیت و میگه ببین چی واست نگه داشتم ! :)

و چه زیباست قلبی پیدا کنی که عاشقت باشد بی‌ آنکه چیزی از تو بخواهد مگر حالِ خوبت را.

احتمال اینکه دوستم بداری را دوست دارم :)!

گفتمش‌ در‌ دل‌و‌جانی تو بگو‌ من‌ چه‌ کنم گفت‌ نبض‌ِ ضربانی تو‌ بگو‌ من‌ چه‌ کنم..

همه ی ما گاهی نیاز داریم بدانیم کسی هست که در دور دست ها جایی میان خلوتِ عاشقانه ی بی تکلفش به ما می‌اندیشد و دوستمان دارد فرقی نمی‌کند چقدر دور چقدر دست نیافتنی چقدر محال دوست داشتن و دوست داشته شدن - همین حواشیِ پررنگ تر از متن - حتی اگر دور از دسترس هم باشند، آدم را دلگرم می‌کنند برای ادامه دادن، برای بودن، برای زیستن... و این قدرت عشق است!

:)

در وصفِ حضور بعضی از آدم‌ها میشه مثل احمد شاملو گفت: زندگی ترکم کرده بود؛ زندگی آوردی :)

گرفته دلم گریه میخواهم...

در دو چال گونه ات دنیای من جا میشود عاشق دنیای خویشم لحظه ی خندیدنت

- یکی ازم پرسید : چجوری عاشقش شدی ؟! منم اینجوری شروع کردم . اون هیچ‌وقت سعی نداشت خودش رو به عنوان یه آدم بی‌نقص جا بزنه . اشتباهات و عیب و ضعف‌های خودش رو داشت و همین چیزهاش بود که منو عاشق خودش کرده بود . اصلاً سعی نداشت که همه‌چی رو عجله‌ای شکل بده . عشق واقعی یک‌باره شکل نمی‌گیره . زمان می‌خواد تا بتونی شريک زندگیت رو درک کنی ما هر روز باهم ارتباط داشتیم ، از حضور هم دیگه لذت می‌بردیم ، از فاصله‌ی بینمون بیزار بودیم و این‌جوری بود که یواش یواش یه دل نه صد دل عاشق هم شدیم . و از الان تا پای مرگ ، هر روز یه ذره بیشتر عاشقش می‌شم چون اون کسی هست که نمی‌خوام هیچ‌وقت از دستش بدم ..

«گاهی ارزش یه لحظه رو نمیفهمی تا زمانی که خاطره شه»