eitaa logo
مهجورا•✾•
2.3هزار دنبال‌کننده
570 عکس
556 ویدیو
15 فایل
این کانال آرشیوی از مکتوبات و تقریرات قرآنی یک طلبه است 🌱 📚 مطالب کانال «کتابخانه‌ای» است. یعنی، هر روز مطلب جدید بارگزاری نمی‌شود، بلکه مخزنی است برای محتواهای تولید شده. ✅️خادم قرآنی شما رضازاده: @ebrahimr1370
مشاهده در ایتا
دانلود
✨به نام خدا 💫تدبر در سوره همزه گام اول: مرور کلمات مشکل ویل👈 دو معنی دارد؛ یکی به معنای وای گفتن و تهدید کردن، و دیگری به معنای چاهی در جهنم که مخصوص این افراد است. همزه👈 به معنای کسی است که در پنهان و پشت سر، عیب‌جویی می‌کند؛ عیب دیگران را مخفیانه درمی‌آورد و آبروی آن‌ها را می‌برد. لمزه👈 به معنای کسی است که در مقابل خود طرف می‌ایستد و با نیش و کنایه ایرادش را می‌گوید و دلش را می‌شکند. عدّده👈 از عدد می‌آید؛ به معنای پیوسته شمردن و محاسبه کردن مال. اخلده👈 یعنی او را جاودانه و ابدی کرده است. ینبذن👈 از «نبذ» می‌آید؛ یعنی پرت کردن و انداختن یک چیز از روی بی‌ارزشی، بی‌اهمیتی و حقارت. حطمه👈 از «حَطم» می‌آید؛ به معنای شکننده، کوبنده و له کننده. موقده👈 برافروخته‌شده، آتشی که از قبل گیرانده و آماده شده است. افئده👈 جمع فؤاد، یعنی دل‌ها و قلب‌ها. مؤصده👈 در بسته، در پوشیده؛ آتشی که کاملاً فرد را احاطه کرده و راه فراری از آن نیست. عمد👈 ستون‌ها. ممدده👈 کشیده‌شده و بلند. گام دوم: شناخت ساختار کل این سوره یک پاراگراف و یک بیان کامل است، اما دو دسته آیه دارد: دسته اول👈 از آیه ۱ تا ۳ دسته دوم👈 از آیه ۴ تا ۹ دسته اول مربوط به حال دنیایی و وضعیت فعلی آن‌هاست (چه کاری در دنیا می‌کنند و چرا تحقیر می‌کنند؟). دسته دوم مربوط به حال آخرتی آن‌هاست (چه عذاب و بلایی در آخرت سرشان می‌آید). در دسته اول تهدید بیان می‌شود و در دسته دوم تبیین و تشریح همان عذابِ وعده‌داده‌شده. گام سوم: تفهم جهت هدایتی ویل لکل همزة لمزة وای به حال هر عیب‌جویِ طعنه‌زننده‌ای! خداوند همزه و لمزه را کنار هم آورده و بین آن‌ها «واو» نیاورده تا بگوید فرقی ندارد؛ چه پشت سر عیب‌جویی کنی و آبرو ببری، چه جلوی روی طرف با نیش زبان دلش را بشکنی، هر دو گناه بزرگی است و سقوط می‌آورد. ریشه روانی این رفتار زشت چیست؟ چرا به خودشان اجازه می‌دهند دیگران را مسخره و تحقیر کنند؟ الذی جمع مالا و عدده چون یک مالی جمع کرده‌اند (مالاً با تنوین تحقیر؛ مالی که کل دنیا برای خدا اندازه بال مگسی ارزش ندارد) و مدام در حال چرتکه انداختن و شمردن هستند؛ فلان ملک را بخرم، این زمین را بفروشم، دو تا خانه را یکی کنم... یحسب ان ماله اخلده خیال باطل می‌کند که این مال و ثروت او را بی‌نیازِ مطلق و جاودانه کرده است! فکر می‌کند با پول و امکانات دیگر نقص و دردی ندارد و آسیب‌ناپذیر است؛ وقتی خودش را کامل دید، بقیه را کوچک و حقیر می‌بیند. کلا لینبذن فی الحطمة هرگز این‌طور نیست! این‌ها را مثل یک شیء بی‌ارزش پرت می‌کنند داخل «حطمه»؛ آتشی خردکننده و لِه‌کننده. و ما ادریک ما الحطمة هر جا «ما ادریک» می‌آید یعنی شناخت حقیقتش فراتر از عقل و علم بشر است و راهی جز وحی برای فهمش نیست. نار الله الموقدة آتش معمولی نیست؛ «آتش خداست» که از قبل برافروخته و آماده شده است. التی تطلع علی الافئدة چون در دنیا با طعنه و نیش زبان دلِ مردم را سوزاندند و شکستند، در آخرت هم آتش مستقیماً به دل و جان و قلب‌هایشان می‌افتد و از درون آن‌ها را می‌سوزاند. انها علیهم مؤصدة فی عمد ممددة این آتش کاملاً در بسته است و راه فراری ندارد؛ مانند کوره و ستون‌های بلندی که روی آتش می‌گذارند تا زبانه‌اش بالا برود، آن‌ها در میان ستون‌های کشیده و برافروخته محبوس و عذاب می‌شوند. نتیجه: ثروت‌اندوزی و دلبستگی شدید به مال، توهم جاودانگی و بی‌نیازی می‌آورد؛ این توهم باعث خرد کردن شخصیت دیگران می‌شود، و سزای کسی که دل مردم را بسوزاند، پرتاب شدن به آتشی است که در بسته است و مستقیماً دل را می‌سوزاند. اما جهت هدایتی این سوره 👈تهدید عیب‌جویان و طعنه‌زنندگانِ مال‌اندوز به هلاکت در دنیا و سوختن در نارالله و عذاب حطمه در آخرت. ان شاءالله خداوند تبارک و تعالی همه ما را از رذیله همز و لمز حفظ بفرماید، یا علی🤲 ••●◉◎◈@mahgira◈◎◉●
✨به نام خدا 💫تدبر در سوره عصر گام اول: مرور کلمات مشکل عصر👈 به معنای ساعات پایانی روز است؛ یعنی بعدازظهر، وقتی که ظهر گذشت و خورشید به سمت غروب کردن می‌رود. خُسر👈 به معنای زیان در اصلِ سرمایه است؛ سود نکردن خودش یک جور ضرر است، اما خسران یعنی انسان خودِ سرمایه‌اش را از دست بدهد و بسوزاند. تواصَوا👈 از باب «تفاعل» است و دلالت بر تقابل و مشارکت دوطرفه دارد؛ یعنی یک امر یک‌طرفه نیست، بلکه کاری مشترک و دوجانبه است که افراد به یکدیگر سفارش و توصیه می‌کنند. گام دوم: شناخت ساختار کل این سوره یک کلام و یک بیان کامل است و ساختار آن شامل: ۱. قسم: «والعصر» ۲. جواب قسم: «ان الانسان لفی خسر» ۳. استثنا: «الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر» در بخش استثنا (الا الذین...) آیات به دو بخش تقسیم می‌شوند: بخش اول (فردی)👈 «آمنوا و عملوا الصالحات» (اصلاح عقیده و عمل فردی) بخش دوم (اجتماعی)👈 «تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر» (اصلاح عقیده و عمل اجتماعی) گام سوم: تفهم جهت هدایتی والعصر قسم به ساعات پایانی روز! چرا خدا بین این‌همه پدیده‌ها به «عصر» قسم خورده؟ چون تناسب دقیقی میان قسم و جواب قسم وجود دارد؛ عمر انسان دقیقاً مانند ساعات عصر رو به پایان و غروب است. با هر نفسی که می‌کشیم یک قدم به سمت مرگ برمی‌داریم («نَفَسُ المَرءِ خُطاهُ إلی أجَلِه»). ان الانسان لفی خسر قطعاً تمام انسان‌ها در حال از دست دادن اصل سرمایه‌شان هستند! این جمله آن‌قدر برای خدا مهم است که انواع تأکیدها را در آن آورده: «واو قسم»، کلمه تأکیدی «إنّ»، لام ابتدا در «لَفی»، و تعبیر ظرفیت در «فی خسر» (یعنی انسان مانند سنگی که در آب غرق شده، در خودِ زیان و خسارت غوطه‌ور است). چرا این‌همه تأکید؟! چون طبع انسان‌ها این است که خسران خود را انکار می‌کنند؛ سی سال از عمرش می‌گذرد و به جای احساس ضرر، افتخار می‌کند! خدا می‌خواهد این غفلت و انکار را بشکند. حالا چطور جلوی از بین رفتن این سرمایه را بگیریم و راه نجات چیست؟ الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر چهار شرط برای نجات از خسران آمده است: ۱. آمنوا👈 ایمان قلبی به خدا، وحی و رسالت (در حیطه عقیده فردی). ۲. عملوا الصالحات👈 انجام همه کارهای شایسته بر اساس همان وحی (در حیطه عمل فردی). «الصالحات» جمعِ دارای الف و لام است و افاده عموم می‌کند؛ یعنی دین گزینشی نمی‌شود که نماز بخوانیم ولی حجاب نداشته باشیم یا اهل کار باشیم ولی نماز نخوانیم، بلکه همه اعمال صالح را باید انجام داد. اما نجات با اعمال فردی به‌تنهایی حاصل نمی‌شود و باید دین را اجتماعی کرد: ۳. تواصوا بالحق👈 سفارش دوجانبه به حق در حیطه اعتقادات جامعه؛ حق همان چیزهایی است که در عقاید آمده (مرگ حق است، نکیر و منکر حق است، ولایت حق است). تواصی یک‌طرفه نیست؛ این‌طور نباشد که فقط ما نصیحت کنیم ولی اگر کسی به ما تذکر داد برآشفته شویم، بلکه باید ارتباط دوطرفه باشد. ۴. تواصوا بالصبر👈 سفارش دوجانبه به صبر و پایداری در حیطه عمل اجتماعی؛ تا هم عقاید جامعه اصلاح شود و هم رفتار جامعه. نتیجه: سرمایه عمر پیوسته در حال ذوب شدن و تمام شدن است و انسان بدون بندگی در زیان مطلق به سر می‌برد؛ تنها کسانی ضرر نمی‌کنند که چهار بالِ ایمان، عمل صالح، تواصی به حق و تواصی به صبر را در زندگی فردی و اجتماعی پیاده کنند. اما جهت هدایتی این سوره 👈اقتضای گذر زمان خسران انسان است، مگر برای اهل ایمان و عمل صالح که در جامعه پیوسته تواصی به حق و صبر دارند. ان شاءالله خداوند متعال ما را از خسران دنیا و آخرت حفظ بفرماید و توفیق تواصی به حق و صبر عنایت کند، یا علی🤲 ••●◉◎◈@mahgira◈◎◉●
مهجورا•✾•
🌺 حدیثی عجیب و بی‌همتا و بی‌نظیر از حضرت جبرئیل درباره بخشایش خداوند که بفرموده حضرت جبرئیل نباید بد
چقدر این پست در عرض یک روز ویو خورده 🤔🤔 انگار همه دوست دارن راحت برن بهشت😉 ان شاءالله در نشر تدبرهای قرآن هم کوشا باشیم 🙏 این کتاب برنامه زندگی ما در تمام عرصه هاست
مهجورا•✾•
🌺 حدیثی عجیب و بی‌همتا و بی‌نظیر از حضرت جبرئیل درباره بخشایش خداوند که بفرموده حضرت جبرئیل نباید بد
يَا مَنْ‏ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ‏ وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ‏ يَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْ بِالْجَرِيرَةِ وَ لَمْ يَهْتِكِ السِّتْرَ يَا عَظِيمَ الْعَفْوِ يَا حَسَنَ التَّجَاوُزِ يَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ يَا بَاسِطَ الْيَدَيْنِ بِالرَّحْمَةِ يَا صَاحِبَ كُلِّ نَجْوَى وَ يَا مُنْتَهَى كُلِّ شَكْوَى يَا مُقِيلَ الْعَثَرَاتِ‏ يَا كَرِيمَ الصَّفْحِ يَا عَظِيمَ الْمَنِّ يَا مُبْتَدِئاً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِهَا يَا رَبَّنَا وَ يَا سَيِّدَنَا وَ يَا مَوْلَانَا وَ يَا غَايَةَ رَغْبَتِنَا أَسْأَلُكَ يَا اللَّهُ أَنْ لَا تُشَوِّهَ خَلْقِي بالنَّار
سوره واقعه *بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم* إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿١﴾ لَیْسَ لِوَقْعَتِهَا کَاذِبَةٌ ﴿٢﴾ خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ ﴿٣﴾ إِذَا رُجَّتِ الأرْضُ رَجًّا ﴿٤﴾ وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿٥﴾ فَکَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا ﴿٦﴾ وَکُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلاثَةً ﴿٧﴾ فَأَصْحَابُ الْمَیْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَیْمَنَةِ ﴿٨﴾ وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿٩﴾ وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿١٠﴾ أُولَئِکَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿١١﴾ فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ ﴿١٢﴾ ثُلَّةٌ مِنَ الأوَّلِینَ ﴿١٣﴾ وَقَلِیلٌ مِنَ الآخِرِینَ ﴿١٤﴾ عَلَى سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ ﴿١٥﴾ مُتَّکِئِینَ عَلَیْهَا مُتَقَابِلِینَ ﴿١٦﴾ یَطُوفُ عَلَیْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾ بِأَکْوَابٍ وَأَبَارِیقَ وَکَأْسٍ مِنْ مَعِینٍ ﴿١٨﴾ لا یُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلا یُنْزِفُونَ ﴿١٩﴾ وَفَاکِهَةٍ مِمَّا یَتَخَیَّرُونَ ﴿٢٠﴾ وَلَحْمِ طَیْرٍ مِمَّا یَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾ وَحُورٌ عِینٌ ﴿٢٢﴾ کَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَکْنُونِ ﴿٢٣﴾ جَزَاءً بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾ لا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا وَلا تَأْثِیمًا ﴿٢٥﴾ إِلا قِیلا سَلامًا سَلامًا ﴿٢٦﴾ وَأَصْحَابُ الْیَمِینِ مَا أَصْحَابُ الْیَمِینِ ﴿٢٧﴾ فِی سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿٢٨﴾ وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿٢٩﴾ وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿٣٠﴾ وَمَاءٍ مَسْکُوبٍ ﴿٣١﴾ وَفَاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ ﴿٣٢﴾ لا مَقْطُوعَةٍ وَلا مَمْنُوعَةٍ ﴿٣٣﴾ وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾ إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿٣٥﴾ فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْکَارًا ﴿٣٦﴾ عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿٣٧﴾ لأصْحَابِ الْیَمِینِ ﴿٣٨﴾ ثُلَّةٌ مِنَ الأوَّلِینَ ﴿٣٩﴾ وَثُلَّةٌ مِنَ الآخِرِینَ ﴿٤٠﴾ وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿٤١﴾ فِی سَمُومٍ وَحَمِیمٍ ﴿٤٢﴾ وَظِلٍّ مِنْ یَحْمُومٍ ﴿٤٣﴾ لا بَارِدٍ وَلا کَرِیمٍ ﴿٤٤﴾ إِنَّهُمْ کَانُوا قَبْلَ ذَلِکَ مُتْرَفِینَ ﴿٤٥﴾ وَکَانُوا یُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِیمِ ﴿٤٦﴾ وَکَانُوا یَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَکُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾ أَوَآبَاؤُنَا الأوَّلُونَ ﴿٤٨﴾ قُلْ إِنَّ الأوَّلِینَ وَالآخِرِینَ ﴿٤٩﴾ لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِیقَاتِ یَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿٥٠﴾ ثُمَّ إِنَّکُمْ أَیُّهَا الضَّالُّونَ الْمُکَذِّبُونَ ﴿٥١﴾ لآکِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿٥٢﴾ فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿٥٣﴾ فَشَارِبُونَ عَلَیْهِ مِنَ الْحَمِیمِ ﴿٥٤﴾ فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِیمِ ﴿٥٥﴾ هَذَا نُزُلُهُمْ یَوْمَ الدِّینِ ﴿٥٦﴾ نَحْنُ خَلَقْنَاکُمْ فَلَوْلا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾ أَفَرَأَیْتُمْ مَا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾ أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿٥٩﴾ نَحْنُ قَدَّرْنَا بَیْنَکُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِینَ ﴿٦٠﴾ عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَکُمْ وَنُنْشِئَکُمْ فِی مَا لا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾ وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الأولَى فَلَوْلا تَذَکَّرُونَ ﴿٦٢﴾ أَفَرَأَیْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾ أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿٦٤﴾ لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَکَّهُونَ ﴿٦٥﴾ إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾ بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾ أَفَرَأَیْتُمُ الْمَاءَ الَّذِی تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾ أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ﴿٦٩﴾ لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلا تَشْکُرُونَ ﴿٧٠﴾ أَفَرَأَیْتُمُ النَّارَ الَّتِی تُورُونَ ﴿٧١﴾ أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ﴿٧٢﴾ نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْکِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِینَ ﴿٧٣﴾ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِیمِ ﴿٧٤﴾ فَلا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿٧٥﴾ وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِیمٌ ﴿٧٦﴾ إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کَرِیمٌ ﴿٧٧﴾ فِی کِتَابٍ مَکْنُونٍ ﴿٧٨﴾ لا یَمَسُّهُ إِلا الْمُطَهَّرُونَ ﴿٧٩﴾ تَنْزِیلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِینَ ﴿٨٠﴾ أَفَبِهَذَا الْحَدِیثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ﴿٨١﴾ وَتَجْعَلُونَ رِزْقَکُمْ أَنَّکُمْ تُکَذِّبُونَ ﴿٨٢﴾ فَلَوْلا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿٨٣﴾ وَأَنْتُمْ حِینَئِذٍ تَنْظُرُونَ ﴿٨٤﴾ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْکُمْ وَلَکِنْ لا تُبْصِرُونَ ﴿٨٥﴾ فَلَوْلا إِنْ کُنْتُمْ غَیْرَ مَدِینِینَ ﴿٨٦﴾ تَرْجِعُونَهَا إِنْ کُنْتُمْ صَادِقِینَ ﴿٨٧﴾ فَأَمَّا إِنْ کَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ ﴿٨٨﴾ فَرَوْحٌ وَرَیْحَانٌ وَجَنَّةُ نَعِیمٍ ﴿٨٩﴾ وَأَمَّا إِنْ کَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْیَمِینِ ﴿٩٠﴾ فَسَلامٌ لَکَ مِنْ أَصْحَابِ الْیَمِینِ ﴿٩١﴾ وَأَمَّا إِنْ کَانَ مِنَ الْمُکَذِّبِینَ الضَّالِّینَ ﴿٩٢﴾ فَنُزُلٌ مِنْ حَمِیمٍ ﴿٩٣﴾ وَتَصْلِیَةُ جَحِیمٍ ﴿٩٤﴾ إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْیَقِینِ ﴿٩٥﴾ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِیمِ ﴿٩٦﴾.
16.3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
تدبر نمایشی سوره عادیات 🌱😍 ••●◉◎◈@mahgira◈◎◉●
تدبر در سوره بقره (سیاق اول- آیات ۱ تا ۲۰)_1793345393402.pdf
حجم: 30.1K
تدبر در سوره مبارکه بقره سیاق اول جناب حجت الاسلام استاد رضازاده ••●◉◎◈@mahgira◈◎◉●••
این یعنی امید به زندگی
تدبر در سوره مبارکه بقره (آیه ۲۱ تا ۲۹ - سیاق دوم)_1793349201913.pdf
حجم: 32.6K
تدبر در سوره مبارکه بقره سیاق دوم جناب حجت الاسلام استاد رضازاده ••●◉◎◈@mahgira◈◎◉●••
تدبر در سوره مبارکه بقره (آیه ۳۰ تا ۳۹ - سیاق سوم)_1793351956024.pdf
حجم: 45.3K
تدبر در سوره مبارکه بقره سیاق سوم جناب حجت الاسلام استاد رضازاده ••●◉◎◈@mahgira◈◎◉●••
بسم الله الرحمن الرحیم در آیات ۳۰ تا ۳۹ سوره مبارکه بقره، سیاق سوم را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: دسته اول: اعلام خلافت انسان در زمین با توجه به ظرفیت دریافت عالمانه وحی (آیات ۳۰ تا ۳۳) در این آیات، خداوند متعال اعلام می‌فرماید که قصد دارد در زمین خلیفه‌ای قرار دهد. نکته مهم این است که علت و ملاک این انتخاب چیست؟ یکی از ویژگی‌های اساسی انسان که او را شایسته این جایگاه می‌کند، ظرفیت دریافت علم الهی و برخورداری از توانایی دریافت عالمانه وحی است. این ظرفیت در ماجرای تعلیم اسماء به حضرت آدم (علیه‌السلام) آشکار می‌شود. دسته دوم: تحقق خلافت و کرامت انسان از طریق پذیرش و تبعیت از هدایت وحیانی (آیات ۳۴ تا ۳۹) در این دسته، موضوع از ظرفیت دریافت وحی به مرحله پذیرش و تبعیت از آن می‌رسد. یعنی انسان فقط نباید توانایی دریافت هدایت الهی را داشته باشد، بلکه باید این هدایت را بپذیرد و از آن پیروی کند. خداوند در آیه ۳۸ می‌فرماید: همگی از بهشت به زمین بروید؛ پس هرکس از هدایت من پیروی کند، نه ترسی خواهد داشت و نه غمگین می‌شود. پس نکته اصلی این است که خلافت و کرامت انسان در پرتو پذیرش و تبعیت از هدایت وحیانی به تحقق می‌رسد. به عبارت دیگر، خداوند انسان را با ظرفیت دریافت وحی آفریده و برای او جایگاه خلافت در زمین در نظر گرفته است؛ اما تحقق و شکوفایی این جایگاه زمانی اتفاق می‌افتد که انسان هدایت الهی را بپذیرد و در عمل از آن تبعیت کند. بنابراین، می‌توان گفت این دو دسته در کنار یکدیگر، دو رکن اساسی جایگاه انسان را بیان می‌کنند: نخست، ظرفیت دریافت عالمانه وحی و دوم، پذیرش و تبعیت از هدایت وحیانی.