«آنچه در حافظه می‌ماند همیشه آن چیزی نیست که شاهدش بوده‌ایم.»

کسی نوشته بود: «از ریشه غمگینم، می‌فهمی؟ از ریشه.»

- بسم الله.

گفت: «سرم بازارِ مسگرهاست.» دستش را رویِ سینه‌اش گذاشت، گفت: «چیزی اینجا مانده، درست اینجایم ایستاده، که هِی حالم را خراب‌تر می‌کند.» - عباس معروفی | سمفونی مردگان

تا سخن از روشنایی که می‌شود، به یاد روزنه و تابشِ نور از بیرون می‌افتیم. چه می‌شود اگر از خویش نور بسازیم و این ما باشیم که به بیرون می‌تابیم؟!

امروز را در خانه می‌مانم و در به روی کسی نمی گشایم اما بی در و پیکر است خانه ذهنم می آیند و میروند دوستان ناموافق آشنایان ناسازگار... عباس کیارستمی

- بسم الله.

من در دلِ فاجعه مانده‌ام و گلوله‌ای به تنم نخورده! اما زخمِ تماشایِ این ویرانی، حیاتم را روزی صدبار مصادره می‌کند؛ با یادِ آنان که از من زیباتر، باهوش‌تر و با جرأت‌تر بودند، چه کنم؟

لحظه به لحظه، به استقبالِ از مرگِ بی‌بازگشت نزدیک‌تر می‌شویم و جالب این‌جاست که در این میان تنها به فکرِ مال و مَنالیم. و چه مال و منالی؟! که هرگز از جنسِ گذر از دریچهٔ مرگ نبوده و نخواهد بود.

و خوشا به‌حالِ آنان که اگر زمین و زمان هم زیر و رو شود، پیشرفتِ خود و ارزشِ زمان را لحظه‌ای فراموش نمی‌کنند.