تا سخن از روشنایی که می‌شود، به یاد روزنه و تابشِ نور از بیرون می‌افتیم. چه می‌شود اگر از خویش نور بسازیم و این ما باشیم که به بیرون می‌تابیم؟!

امروز را در خانه می‌مانم و در به روی کسی نمی گشایم اما بی در و پیکر است خانه ذهنم می آیند و میروند دوستان ناموافق آشنایان ناسازگار... عباس کیارستمی

- بسم الله.

من در دلِ فاجعه مانده‌ام و گلوله‌ای به تنم نخورده! اما زخمِ تماشایِ این ویرانی، حیاتم را روزی صدبار مصادره می‌کند؛ با یادِ آنان که از من زیباتر، باهوش‌تر و با جرأت‌تر بودند، چه کنم؟