- بسم الله.

من در دلِ فاجعه مانده‌ام و گلوله‌ای به تنم نخورده! اما زخمِ تماشایِ این ویرانی، حیاتم را روزی صدبار مصادره می‌کند؛ با یادِ آنان که از من زیباتر، باهوش‌تر و با جرأت‌تر بودند، چه کنم؟

لحظه به لحظه، به استقبالِ از مرگِ بی‌بازگشت نزدیک‌تر می‌شویم و جالب این‌جاست که در این میان تنها به فکرِ مال و مَنالیم. و چه مال و منالی؟! که هرگز از جنسِ گذر از دریچهٔ مرگ نبوده و نخواهد بود.

و خوشا به‌حالِ آنان که اگر زمین و زمان هم زیر و رو شود، پیشرفتِ خود و ارزشِ زمان را لحظه‌ای فراموش نمی‌کنند.

- بسم الله.

در خـلوتِ روشـن با تـو گریستـه‌ام ‌بـرایِ خاطـرِ زندگـان، ‌و در گـورستانِ تاریـک با تـو خـوانده‌ام ‌زیـباترینِ سـرودها را ‌«زیــرا که مـردگانِ این سـال ‌عاشـق‌ترینِ زندگان بـوده‌اند.» ‌‌‌‌ ‌احمد شاملو

کاش با گریستنِ ما شما زنده می‌شدید، آن وقت تمامِ دریاها را می‌گریستیم...

عزیـزم؛ پـاک کن از چـهره اَشکـت را زِ جـا بَرخـیز، تـو در مـن زنـده‌ای مـن در تـو مـا هرگـز نمی‌میریـم...