فراموشی، بی‌‌حرمتی به تمامِ رنج‌هایی است؛ که کشیدیم...

- بسم الله.

شرح حال فقط اونجا که صائب میگه: «احـوالِ خود به گریـه اَدا مـی‌کنیم مـا‌.»

«اگر کسی خصوصیتی را در حد کمال داشته باشد به فکرش خطور نمی‌کند که آن را به معرض نمایش بگذارد. نعلی که صدا می‌کند حتما یک میخ کم دارد.» آرتور شوپنهاور

دندان بر جگر بنه و اندکی تأمل کن. و دقیقا آنی باش که می‌داند کِی، کجا و چگونه لب بر سخن بگشاید.

- بسم الله.

زنان ذاتاً شادند، آن‌ها را دو چیز غمگین می‌کند؛ مردی که دوستش دارند، و وطن.

‌دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

می‌سازند و ویران می‌کنند. تمامِ حوادث و مسائلِ زندگی همین‌گونه است، و بحث این‌جاست که ما با تاب و توانِ خویش کدام را انتخاب می‌کنیم؟! به سمتِ ساختن پیش رویم و یا به ویرانی تن دهیم.

- بسم الله .

گفتی که خواب علاجِ خستگی‌ست، اما من از بیداری‌هایِ مداومِ روحم در رنجم. اِی کاش میشد از این کالبدِ بهانه‌گیر گریخت و میانِ اَبری، در دور دست‌ها گُم شد...

این‌گونه باید بیندیشیم که تمامِ هیاهویِ سیاسیِ عالم به این خاطر است که کتاب‌ها را ورق نزنیم، و ما باید سرسختانه و در هر شرایطی دنباله‌روِ خطوطِ کتاب‌هایمان باشیم.