- بسم الله.

زنان ذاتاً شادند، آن‌ها را دو چیز غمگین می‌کند؛ مردی که دوستش دارند، و وطن.

‌دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

می‌سازند و ویران می‌کنند. تمامِ حوادث و مسائلِ زندگی همین‌گونه است، و بحث این‌جاست که ما با تاب و توانِ خویش کدام را انتخاب می‌کنیم؟! به سمتِ ساختن پیش رویم و یا به ویرانی تن دهیم.

- بسم الله .

گفتی که خواب علاجِ خستگی‌ست، اما من از بیداری‌هایِ مداومِ روحم در رنجم. اِی کاش میشد از این کالبدِ بهانه‌گیر گریخت و میانِ اَبری، در دور دست‌ها گُم شد...

این‌گونه باید بیندیشیم که تمامِ هیاهویِ سیاسیِ عالم به این خاطر است که کتاب‌ها را ورق نزنیم، و ما باید سرسختانه و در هر شرایطی دنباله‌روِ خطوطِ کتاب‌هایمان باشیم.

بر روی این زمین خاکی ، انسان خردمند هیچ آرزویی نمی‌تواند داشته باشد جز آنکه روزی بتواند شری را که از دیگران ، دامن او را گرفته به خودشان برگرداند ..! ژان پل سارتر