وای بچها چیکار کنم؟ به کی رو بزنم؟ کجا شمع روشن کنم و به خودم امامزاده دخیل ببندم؟ خدایا، توروخدا تو دامنم یکی که مثل منصور انسان شریف و شاعر و امن و عاشق بنداز قول میدم مثل معیوبه نباشم.
امید دارم خدا به اندازهی پاییز های زندگیم، اون بهارِ عشق رو به زندگیم برگردونه. بهاری که بوی عید میداد، بوی زندگی، بوی حرم، بوی قدم نو رسیده، بوی عیدفطر سال ۱۳۹۷ که دم در خونه مادربزرگم پامو کوبیدم و گفتم پس کی بزرگ میشم؟ وای از من. چه به چشم بهمبزنی بزرگ شدم، عروس نوبهاری شدم که هنوز تو پاییز زندگیش گیر کرده.
یکنوع شکنجهای که دارن اینه که یه حوله رو خیس میکنن میزارن رو صورت طرف و شلنگ رو با فشار بشدت زیادی رو حوله میزارن، اصطلاحا مثل استخر غرق میکنند و طرف تو اون حالت احساس خفگی تو استخر بهش دست میده.
هرچقدر این زندان ابوغریب واسه مردا ترسناک باشه واسه زنان یک جهنم دنیوی بود. یک جهنم ساخته شده به دست انسان! جهنمی که خدا ساخته از زقوم و آتشه اما انسان! وای انسان! اتاق تجاوز! زنهایی که بیلباس در اتاق سرد آهنی هروز بیوقت تنشون به کثافت های متحرکِ اون زندان میخوره و این عادی ترین اتفاق زندان ابوغریبه.
این زندان ساخته شده دست صهیونیسم فقط یه آش خوشمزه و لعابدار برای عراق بود. تو ذهنت میگنجه زندان هایی که در اسرائیل و فلسطین وجود دارند چه بر سر انسان ها میارند؟ بلایِ جسمی بلای عظیمی نیست. وای به انسانی که دست های نجسِ یک مادریهودی به فرق سرش بخوره. این انسان نگونبخت ترین انسان دنیاست، دیگه بالاتر از این نیست با اطمینان عرض میکنم.
