یه سری آدما هنوز برام مهمن، ولی دیگه مثل قبل براشون انرژی ندارم. نه اینکه دوستشون نداشته باشم، فقط دیگه حوصله ندارم مدام توضیح بدم، منتظر بمونم، ناراحت بشم و دوباره خودمو قانع کنم که چیزی نشده. شاید آدم یه جایی میفهمه که دوست داشتنِ بعضیا دلیل کافی برای موندن نیست.

او نیستید، نمی‌شود برایتان مرد.

الان نمیدونم که افسردگی پایان‌تابستون بگیرم یا خوشحال از شروع‌پاییز.

از هر سیاستی برای هرنوعِ رابطه‌ای تنفر دارم.

یه روان‌شناس می‌گفت: «اونایی که واقعاً به تراپی نیاز دارن هیچ‌وقت نمیان. کسایی که میان معمولاً قربانی‌های همون آدمان.» و این حرف واقعاً مغزم رو به هم ریخت.

[ احتمالا جزو نظریه‌های نامحبوب ] کتابای تخیلی و داستانی قشنگن اما هیچ‌وقت به پای کتاب‌هایی که براساس زندگی‌نامه یا یه تاریخ نوشته‌شدن نمی‌رسن.