الان نمیدونم که افسردگی پایان‌تابستون بگیرم یا خوشحال از شروع‌پاییز.

از هر سیاستی برای هرنوعِ رابطه‌ای تنفر دارم.

یه روان‌شناس می‌گفت: «اونایی که واقعاً به تراپی نیاز دارن هیچ‌وقت نمیان. کسایی که میان معمولاً قربانی‌های همون آدمان.» و این حرف واقعاً مغزم رو به هم ریخت.

[ احتمالا جزو نظریه‌های نامحبوب ] کتابای تخیلی و داستانی قشنگن اما هیچ‌وقت به پای کتاب‌هایی که براساس زندگی‌نامه یا یه تاریخ نوشته‌شدن نمی‌رسن.

پاییزه بدون‌حساسیت واقعا می‌تونست فیوریت تر باشه.

I’ve been in such a weird mood lately. I don’t want to sleep, but I don’t want to stay awake either. I want to talk to someone, but the second someone texts me, I don’t feel like answering. I know I’m probably just having one of those days, but it’s been going on for a little too long now.

غروب‌های‌حوالی‌ِپائیز./tehran ‌