کاش می‌شد از بوها، ‌از صداها، ‌از جای خالی آدم‌ها ‌برای روزهای دلتنگی ‌عکس گرفت.

چشم‌های تو سرچشمه‌ی دریاهاست.

نمیدونم دارم چیکار میکنم نمیدونم میخوام چیکار کنم و نمیدونم باید چیکار کنم.

-

‌خیلی ناعادلانه‌س که من برای چیزی باید بجنگم که بقیه نجنگیده دارنش و جنگیدن من تضمین موفقیتمم نیست حتی.

گرفتاری من و تو این است، به شکلی دوستت دارم که بزرگ‌تر از آن‌ است که پنهانش کنم و عمیق‌تر از آن است که دفنش کنی.

‘من با تو سرچشمه ای از زندگی را بازیافتم که گمش کرده بودم. شاید آدمی برای اینکه خودش باشد به بودن کسی نیاز دارد.’

کل داستان همین بود، دیگر هیچکس برایم او نمی‌شود؛حتی خودش.

-

هم می‌ترسم دوستت داشته باشم، آن‌وقت بروی و درد بکشم. هم می‌ترسم دوستت نداشته باشم، که فرصت «عاشق تو بودن» از دستم میرود و پشیمان می‌شوم. حالا تو بگو! چطور عاشقت باشم و درد نکشم، و چطور عاشقت نباشم و پشیمان نشوم؟!

اما من میل چندانی به «خوشحالی» نداشتم. «زندگی» را ترجیح میدادم.☕️

«تلخ است که بفهمی آن‌کس که دوستش داشتی، تمام مدت یک غریبه بوده است.»