بعد از اون اتفاقه غیر قابل باوری که بعد از چهار ماه هم باور نکردم و نخواهم کرد واقعا چیزی نه شوکه میکنتم نه ناراحت انگار واقعا بی‌حس شدم نسبت به همچی .

بنده امروز سه بار با چشمان خویشتن دیدم که جانم میرود؛ و هر سه بارم کاری جز نگاه کردن و باور نکردن ازم برنیومد .

من امروز ممنونم از گردوخاک و طوفان؛ از این اشکایی که از چشمام به صورت ناخواسته در میومد، از قد کوتاهم و پاهایِ بی‌رمقم که نمیتونست حتی یک ثانیه دیگه هم وایسته یا سعی کنه که چیزی رو که نمیخواد ببینه، از اون بچه ای که داشت تو کالسکه جیغ میزد چون مامانش داشت میزد تو سرش و بچش داشت با جمعیت میرفت و گریه میکرد و من باید کمکش میکردم، از همه اینا ممنونم که باعث شدن یه بهونه دیگه داشته باشم واسه باور‌نکردن این خوابِ مسخره .

_