حقیقتا کاش میشد با حرف زدن آروم بشیم ولی باعث میشه که نگران باشیم نکنه بره ب کسی بگه...

یک روز رسد غمی به اندازه کوه یک روز رسد نشاط اندازه دشت افسانه زندگی چنین است گلم در سایه کوه باید از دشت گذشت

توی فصل بی تو بودن فرصت یکی شدن نیست خوش به حالت که یه لحظه م تو سرت خیال من نیست واسه تو فرقی نداره زنده باشم یا نباشم این منم بی تو انگار باید از خودم جدا شم توی آسمون چشمات به سیاهی دل میبازم میرسم به این ترانه قصه ای تازه میسازم توی چشمهای تو دیدم همه بود و نبودم تو ولی رهاترینی بی نیازی از وجودم منم آن غروب دلگیر تا همیشه پر روایت این طرف شروع عشقه اون طرف تا بینهایت توی این دیار غربت عمریه من از تو دورم مث جاده های پرتم که همیشه بی عبورم

برای من نوشته گذشته ها گذشته برای او نوشتم برای تو هوس بود ولی برای من نفس بود نوشته ، هرچه بود تموم شد نوشتم ، عمر من حروم شد...

اولین باری که دیدمت...(: #پادکست

00:00'

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شعر تنهاییست ببین مرگ مرا درخود که مرگ من تماشاییست

عشق چه ارزشی دارد وقتی کسی را درست زمانی که بیشتر از همیشه به تو نیاز دارد، رها کنی؟