چ‍‌را ن‍‌م‍‌ی‍‌ف‍‌ه‍‌م‍‌ی‍‌د؟ م‍‌ن به ن‍‌ص‍‌ی‍‌ح‍‌ت ی‍‌ا ح‍‌رف‍‌ایی که م‍‌نو ب‍‌ن‍‌دازه ت‍‌وی یه چ‍‌اله‌ی ب‍‌زرگِ ف‍‌ک‍‌ری، ن‍‌ی‍‌از ن‍‌دارم‌ م‍‌ن به یه ب‍غ‍‌ل ن‍‌ی‍‌از دارمممم م‍‌ی‍‌ف‍‌ه‍‌م‍‌ی‍‌د؟! یه بغ‍‌للللل!!

‏پ‍‌ی‍‌له‌ی اف‍‌ک‍‌ارت، پ‍‌روانه‌ات م‍‌ی‍‌ک‍‌ن‍‌ن‍‌د؟!

م‍‌ن آرام ش‍‌ده‌ام، آرام! آن‌ق‍‌در که ی‍‌ك خ‍‌ورش‍‌ی‍‌د و ی‍‌ك م‍‌اه را می‌ت‍‌وان‍‌م چ‍‌ون م‍‌ادری دو ط‍‌رفِ س‍‌ی‍‌نه‌ام بخوابانم و ب‍‌گ‍‌وی‍‌م ت‍‌ح‍‌م‍‌ل ک‍‌ن‍‌ی‍‌د، ت‍‌ح‍‌م‍‌ل، ب‍‌ای‍‌د ادام‍‌ه ده‍‌ی‍‌م ...

| بلدم تکیه کنم باز به دیوار خودم! |

« این همه پات موندم که خودتو اینجوری از چشم بندازی؟»

ای فلک آسودگی در سرنوشت ما نبود

وَ تَنهآیی تَقدیر آدماییِه کِه دَر قَلبِشون قَبرِستونی اَز حَرفهای نَگُفته دارَن

هرکی گُفت فراموشم کُن! نگو چرا؟ بگو: شما

ق‍‌س‍‌م‍‌ت ت‍‌ل‍‌خ ‍زن‍‌دگ‍‌ی ‍اون‍‌ج‍‌اس‍‌ت ‍ک‍‌ه‍ ‍م‍‌ج‍‌ب‍‌وری‍‌م‍ ب‍‌‌دون‍ ‍آدم‍‌ای‍‌ی ‍ک‍‌ه‍ ‍دوس‍‌ش‍‌ون ‍داری‍‌م‍ ‍ادام‍‌ه‍ ب‍‌دی‍‌م‍ !

عمر داره میشه تباه خدایا ببخش خسته از گناه... خدایا ببخش

چقدر انتظار ؟! من فقط از این دنیای به این بزرگی کنج این حرم رو میخوام که گریه کنم درد و دل کنم و تو گوش بدی.