‏به جای ‹ همیشه این‌جا خواهم ماند › بس بود ك بنویسی ‹ این‌جا خواهم ماند › و خودت را با همیشه اسیر نکنی . همیشه هرگز وجود ندارد . به زودی می‌بینی ك همیشه آن‌جا نمانده‌ای ؛ آن‌وقت شاید از خودت بدت بیاید !

گاهی وقتا کسی ك میگه ‹ زیاد سخت نگیر › از اون دسته آدمایی نیست ك فکر میکنیم تو زندگیش هیچ دردی رو تجربه نکرده و فقط داره یه حرف کلیشه‌ای و مسخره رو تکرار می‌کنه ! اونی ك بیخیاله ، آدمِ بی درد و غمی نیست ، شاید تصمیم خودش باشه ك این دو روزِ باقی مونده از زندگیش رو به جای اشک ریختن ، لبخند زدن رو امتحان کنه . . هر آدمی تو یه مرحله از زندگیش به حدی میرسه ك خودش متوجه میشه ك بابا ارزش نداره بخدا ؛ این همه حرص خوردن ، این همه غم و غصه ، این همه زندگی نکردن .. فقط زمانی اینو متوجه میشی ك خودت تجربش کنی ! همه‌ی ما به این مرحله میرسیم فقط باید صبر کنیم رفیق :)!

من .. چمدانت را گرفته بودم موج‌ها را گرفته بودم هفت و ده دقیقه‌ی غروب را گرفته بودم ؛ تو اما از درون راه افتادی .. !

شاعرها اهل جنگ و دردسر نیستند خیلی ك از دستت دلخور باشند روی یك کاغذ می‌نویسند « تو » و مچاله‌اش می‌کنند ! :) - یاسر باقرصاد

ولی قرار نبود به خاطر موندن اندازه سر سوزن روی لاک تمام وضو هایی که گرفتم باطل بشن✨

اولین باری که از خیابون رد میشدم و آرزو میکردم سالم رد بشم زمانی بود که دست آجیم تو دستام بود

بعضی مواقع اونقدر نیاز به صحبت با یکی دارم که . . .

گاهی وقتا اونقدر خسته میشم که دلم میخواد یه ماشین بیاد و . . .

یکی اینجا تو اتاقش حرم رفتن خونش کم شده دلش اون حال و هوای بهشتی رو میخواد لیاقتش رو داره؟! لیاقت اون کنج گوشه حرم رو داره!!! حسین . . . حرم . . . چه جوری دلت میاد نرم؟! =)

ای کاش جای این همه دیوار و سنگ آیینه بود و آب و کمی پنجره .. موسیقی سکوت شب و بوی سیب ، یک قطعه شعر ناب و کمی پنجره .. 🌱 - قیصر‌امین‌پور

‏غلامحسین ساعدی یه نامه‌ای می‌نویسه سپتامبر سال ۱۹۸۱ ، انگار داره وضعیت الان رو شرح می‌ده : ‹ همه چیز تعطیل است . رفت و آمد تعطیل است ، دیدار دوستان تعطیل است ، کتاب تعطیل است ، خنده ، خنده واقعی تعطیل است ، گریه هم تعطیل است . روده درازی چرا ، زندگی تعطیل است ! › 🔐