‏غلامحسین ساعدی یه نامه‌ای می‌نویسه سپتامبر سال ۱۹۸۱ ، انگار داره وضعیت الان رو شرح می‌ده : ‹ همه چیز تعطیل است . رفت و آمد تعطیل است ، دیدار دوستان تعطیل است ، کتاب تعطیل است ، خنده ، خنده واقعی تعطیل است ، گریه هم تعطیل است . روده درازی چرا ، زندگی تعطیل است ! › 🔐

از هیچ آدمی به اندازه آدمِ عاشق ؛ نمیشه يه دلِ سیر سوء استفاده کرد . . اینو معشوق بی انصاف ، خوب خوووب میدونه !

- با عجله میز را ترک کردم . پشت سرش راه افتادم و آهسته گفتم : ‹ منظوری نداشتم . ببخشید ! › جوابم را نداد ، اما هنگام عبور از خیابان دستم را گرفت ك مبادا خطری تهدیدم کند :)! ♥️'✒️

هیچ وقت آدم هــا را با انتظــار امتحــان نڪن انتظــار آدم هــا را عوض میڪنــد

‌‏بخاطر تمومِ معذرت خواهیایی که الکی کردم تا بحث نکنم از خودم معذرت میخوام

تو ثابت کن لیاقت داری تا منم نشونت بدم عشق واقعی هنوز وجود داره

‏حال ما در یک جمله: دوستت دارم اما حوصله ‌ات را نه

یکی را دوستش داری که او دنبال غیر از توست کجا دیدی جهانی را به این شوریده احوالی !

مرا به دوری خود می کشی و می گذری...

وصیت کرده ام بعد از مرگم ، همراه من دو فنجان چای هم دفن کنند ..!! شاید صحبت های من با خدا به درازا بکشد ... به هر حال دلخوری ها کم نیست .