مرور خاطرات:
خیلی سریع جواب پیامشو دادم و سمت حیاط خونمون رفتم. با بدبختی مامانمو پیچوندم. فکر کردم اینکه گقته جلوی در خونمونه، همش یه شوخیه که قرار باشه منو بخندونه اما مثل اینکه اینطور نبود.
در رو که باز کردم دیدمش.
دیدار تو سکوت و خیلی سریع تر از آن چه که فکر میکردم، گذشت چون احتمال داشت کسی یا آشنایی ببینه و حرف دراره. هول شدم، شوکه شدم ولی خیلی قشنگ بود. خندید و رفت. خندیدم و رفتم خونه.
