وقتی پیش دلبرتون بودید ، مثلِ ‌علی قوشچی خیلی کوتاه و دلبرانه بهش بگید : ± با همه حرف كم ميارم ، با تو زمان :)! ♥️'

از انتظار، زیر پایمان علف سبز شد. ناگهان نهالی از میان علوفه‌ها رویید؛ رشد کرد و بلندقامت شد. شکوفه زد و بار داد! درخت تا زمانی عمر کرد که صبرمان لبریز شد و جان دادیم...

± از اون روز خیلی گذشته . . از آخرین باری ك باهم حرف زدیم و گله کردم ازت و گفتی برو ، گفتم سخته رفتن و گفتی عادت می‌کنی . خواستم بگم راست گفتی عادت کردم ، حتی بعضی وقتا به یادمم نمیای ، فقط یه وقتایی ك دلتنگی چنگ میندازه به دلم خاطره‌هاتو مثل قاب‌عکسی ك خیلی وقته رو طاقچه مونده و خاک گرفته ، از روی طاقچه قلبم برمی‌دارم ، خاکشو می‌گیرم و دوباره می‌ذارم سرجاش ، قاب‌ خاطراتت اونقدرا قشنگ نیست . . شیشه‌اش شکسته و لبه تیزش هربار دستمو زخم می‌کنه ، ولی برام عزیزه ، عزیز من . . زخمت عزیزه ، عزیز من . دردت عزیزه ، عزیز من دوریت عزیزه ، عزیز من :)! 🌱'🎼

نیاز دارم بیای دم خونمون با ی باکس شیرکاکائو بریم بیرون.

ما امیدوارترین مردم افسرده‌ی جهانیم!🌱

گاهی اوقات دلم می‌خواهد در تاریکی گم بشوم. از خودم می‌گریزم. از خودم که همیشه مایه‌ی آزار خودم بوده‌ام. از خودم که نمی‌دانم چه می‌کنم و چه می‌خواهم...

‹ ما فقط خواستار اندکی سکوتیم در این جهان پر هیاهو ›🌱

<در این جهان پر هیاهو بهر چه آمده اییم>؟

اندکی صبر! رسیدن به ماه نزدیک است^^^