روانشناسم بهم یه جمله گفت که عمیقا به فکر فرو رفتم و فکر میکنم که از درست ترین مواردیه که تو زندگیمون خیلی کم بهش توجه میکنیم؛ میگفت:
"تو فکر میکنی که میتونی به همه کمک کنی و نجاتشون بدی ولی یه روزی برمیگردی و میبینی اونها خودشون دارن تورو غرق میکنن!"
تو فرض کن ما زندگی کردیم
عاشق شدیم
بوسه بر تن خسته مان زدیم
از زیبایی ها پر شدیم
چه فرقی دارد
ما در هر صورت
در پایان راه میبودیم.