آخرش یک نفر از راه میرسد، که بودنش جبران تمام نبودنهاست، جبران تمام بیانصافیها و شکستنها. یکی که با حضورش، دنیای تو را متحول کند. جوری تو را ببیند، که هیچکس ندیده. جوری تو را بشنود، که هیچکس نشنیده. جوری روح خستهی تو را غرق عشق و محبت کند، که با وجود او دیگر نه آرزویی بماند برای نرسیدن، و نه حسرت و اندوهی برای خوردن. بعضی آدمها، خود معجزهاند. انگار میآیند تا تو مزهی خوشبختی را بچشی، میآیند تا دلیل آرامش و لبخند تو باشند، میآیند که تو امیدوار باشی، و زندگی کنی ...
زندگی نیست بجز نم نم باران بهار
زندگی نیست بجز دیدن یار
زندگی نیست بجز عشق
بجز حرف محبت به کسی
ورنه هر خار و خسی
زندگی کرده بسی
زندگی تجربهی تلخ فراوان دارد
دو سه تا کوچه و پس کوچه
و اندازهی یک عمر بیابان دارد
ما چه کردیم و چه خواهیم کرد
در این فرصت کم!؟
سهراب سپهری..🌈🦋
