آهوان گم شدند در شبِ دشت ، آه از آن رفتگانِ بی برگشت .. -هوشنگِ‌ابتهاج؛

به قول سعدی : تو مرجانی تو در جانی تو مروارید غلتانی اگر قلبم صدف باشد میان آن تو پنهانی :)

-دل تنگم و دلتنگ نبودى که بدانى چه کشیدم عاشق نشدى، لنگ نبودى که بدانى چه کشیدم کو قطره اشکى که به پاى تو بریزم که بمانى؟ بى‌اسلحه در جنگ نبودى که بدانى چه کشیدم تو آن بت مغرور پیمبر شکنى، داغ ندیدى دل بسته به یک سنگ نبودى که بدانى چه کشیدم تو تابلوى حاصل دستان هنرمند خدایى نقاشى بى رنگ نبودى که بدانى چه کشیدم گشتم همه جا را پى چشمان پر از شوق تو اما  فرسنگ به فرسنگ نبودى که بدانى چه کشیدم(:

ماییم و شبِ تار و غمِ یار و دگر هیچ.

مگر می شود کسی با تو باشد غمی داشته باشد،دردی داشته باشد مگر می شود کسی با تو باشد ناراحتی داشته باشد،اندوهی داشته باشد هر کس که با تو باشد پادشاهی آن جهان را می کند.🤍

خاک شد هرک در این خاک زیست }خاک چه داند در این خاک کیست ..!سرانجام که باید از این خاک رفت«خوشا انکه پاک امد وپاک رفت»

دمی سکوت ، در این جهان پُر هیاهو.

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد؟ ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد🙂💔👩🏼‍🦯

ما را به جز خیالت، فکری دگر نباشد❤️ در هیچ سر خیالی، زین خوبتر نباشد🤍 ‌

اونجا که هوشنگ ابتهاج میگه:پای اگر فرسودم و جان کاستم آنچنان رفتم که خود میخواستم:))

با درون سوخته دارم سخن کی به پایان می رسد افسانه ام ؟ زندگی نیست بجز عشق بجز حرف محبت به کَسی وَر نه هر خار و خَسی زندگی کرده بَسی… زندگی نیست بجز نم نم باران بهار زندگی نیست بجز دیدن یار زندگی نیست بجز عشق بجز حرف محبت به کسی ورنه هر خار و خسی زندگی کرده بسی زندگی تجربه‌ی تلخ فراوان دارد دو سه تا کوچه و پس کوچه و اندازه‌ی یک عمر بیابان دارد ما چه کردیم و چه خواهیم کرد در این فرصت کم!؟ نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر ، سحر نزدیک است هر دم این بانگ برآرم از دل وای، این شب چقدر تاریک است! خنده ای کو که به دل انگیزم؟ قطره ای کو که به دریا ریزم؟ صخره ای کو که بدان آویزم؟

شاخه‌ها پژمرده است. سنگ‌ها افسرده است. رود می‌نالد. جغد می‌خواند. غم بیاویخته با رنگ غروب. می‌تراود ز لبم قصه سرد دلم افسرده در این تنگ غروب