آلوده شدیم و دل به دنیا دادیم هر چیز که خوب بود آن را دادیم آدم نشدیم از اینهمه استغفار عمری به خدا وعده ی فردا دادیم

جـــــدا از رویت ای مـــــاه دل افروز نه روز از شو شناسم نه شو از روز وصــــالت گـــر مـــــــرا گردد میسر همـــه روزم شـــود چون عید نوروز

‌به خداحافظیِ تلخ تو سوگند، نشد! که تو رفتی و دلم ثانیه‌ای بند نشد...

شب نشینی میکند جایی دلی با دلبری خوش به حالِ هر که حکمش دل شده در روزگار...

خبرِ مرگِ مرا هر کسی آورد، بخند زنده ام میکند آخر خبرِ خنده تو...

رقصه میکنم بر غم دنیای بزرگ تا به عشقت برسم بعد کمی زمانه ها؛)

آسمان را مرخص کردم من ماه را شب ها در صورتِ تو میبینم !

یا نگاهت را میان چشمهایم جا بده یا مرا هم در میان چشمهایت قاب کن👀

‹ حال بحران زده‌ام ، معجزه میخواهد و بس ؛ مثلا سر زده یڪ روز، بیایے، نروی :)!🫀' ›

غمی که این بیت شعر داره رو هیچ جوره نمیشه توصیف کرد: تمام عُمر خندیدیم به این عاشق به آن عاشق چنان عشقی سرم آمد که من دیگر نمیخندم :)🕊

گفتنی ها را نهادم در حریری از سکوت؛ کآنچه می دانم نمی آید به فهم ِواژه ها

برای داشتن یک زندگی خوب همین دو بیت رباعی خیام کافیست: 'تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه' 'پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه'🌱