در وفاداری اگر با خلق می‌سنجیدمش روی سکوی نخست این جهان می‌ایستاد

یک شقایق بود بین خارها و سبزه‌ها گاه اگر یک لحظه پیش دوستان می‌ایستاد

در حیاط خانه گل‌ها محو عطرش می‌شدند ابر، بالای سرش در آسمان می‌ایستاد

موقع رفتن که می‌شد من سلاحم گریه بود هر زمان که دست می‌بردم بر آن، می‌ایستاد

موقع رفتن که می‌شد طاقت دوری نبود جسممان می‌رفت اما روحمان می‌ایستاد

از حساب عمر کم کردیم خود را، بعد ما ساعت آن کافه یک شب در میان می ا‌یستاد

قانعش کردند باید رفت؛ با صدها دلیل باز با این حال می‌گفتم بمان، می‌ایستاد

ساربان آهسته ران کارام جانم می رود نه چرا آهسته، باید ساربان می‌ایستاد

و در نهایت باید از ما باز خوشبختی سفارش می گرفت باید اصلا در همان کافه زمان می‌ایستاد.

شعر از کاظم بهمنی عزیز❤️ امیدوارم شماهم دوسش داشته باشین.

میدونی آدما قبل از مُردن آخرين فکری که از ذهنشون میگذره، چيه؟ "هيچ‌وقت فرصت رسيدن به اون چيزی که می‌خواستم رو نداشتم..." 🎬 Million Dollar Baby | 2004

و من گاهی نه صورتت، نه چشمانت، که دلم می خواهد صدایت را ببینم...