دلم میخواست در مربع کوچکی
از گذشته حبس میشدم !
جایی میان آغوش مادر...
گوشهی امنی مانند بازوان محکم پدر !
خانهی عشقی که هیچ طوفانی تکانش نمیداد...
و سرسختانه فقط در حال نواختن...
آهنگ خوشبختی بود ....!
مادربزرگم حرف قشنگی میزد؛ میگفت:
"هوا که خنک بشه درختهایی که سایه میندازن فراموش میشن...
درست مثل آدمهایی که کارشون باهات تموم میشه."
الان حرفش رو درک میکنم :)🌱💛
