به اعتبار عشق تو واژه‌ها شعر شدند

به قول قیصر امین پور: «تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نیاز می کشم ناز یکی تا به همه ناز کنم..»🌱💛

و من میدانم که فراموش می‌شوم شبیه تبخیر شدن یک مشت آب در دل تابستان! اما یک روز به تو باز خواهم گشت! همان روزی که قطره‌ای باران می‌شوم و می‌چکم روی گونه‌ات و تو با خودت می‌گویی: «هیچ‌کس به اندازه او دوستم نداشت!»

گاهی یه حرفایی رو نمیشه زد، ‏یه اشکایی رو نمیشه ریخت، مثل همونجا که ‏ابتهاج میگه: سالها ناگفته ماند این شرحِ درد... سالها…!

چه کسی گفت که مستی، فقط از جام شراب است من ز میخانه ی چشمان تو هر لحظه خرابم..!

زور اضافه نزن،نوری اگر باشد پیدایت خواهد کرد.

هرکس هوس سخن‌فروشی داند من بنده‌ی آنم که خموشی داند

تا خدا هست، به مخلوق دمی تکیه مکن که خدا کوهِ ثبات است و بشر، عین نیاز...🌱💛

به کسی که برایت نمی نویسد، مزاحمِ روز هایت نمی شود، درباره ات نمیخواند، مهم ترین تاریخ های تو را حفظ نمی کند و زندگی ات را پر اب کار های شگفت انگیز نمی کند وابسته نشو . .!

ﻣﯽﺩﺍﻧﻢ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺁﻣﺪ ﺍﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﯾﺮ! ﮐﺎﺵ ﺑِﺪﺍﻧﯽ ﺑﻬﺎﺭ ﻫﯿﭻ ﮔﻞِ ﻣﺮﺩه‌ﺍﯼ ﺭﺍ ﺯﻧﺪه ﻧﻤﯽ‌ﮐﻨﺪ....

روبروی دریا بر روی نیمکتی چوبی سرم را بر شانه‌ات نهادن با صدای تو گوش دادن به شعر... خواسته‌های کودکانه‌ای داشتم؛ مرا ببخش.