اونجایی که جناب ابتهاج می گن:
من تماشایِ تو میکردم و غافل بودم
کز تماشایِ تو خلقی به تماشای منند...
یه جایی نوشته بود:
«برای بودن گاهی لازم است نباشی.
شاید نبودنت بودنت را به خاطر بیاورد.
اما دور نباش، دوری همیشه دلتنگی نمیآورد.
فراموشی همان نزدیكیهاست.»
درست همونجایی که فکر میکنی قصهت به سر رسیده قشنگترین داستان ممکن برات شروع میشه. و حالا تویی که یاد گرفتی چطوری از تک تک لحظاتت استفاده کنی..