غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را
دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند!
- صائب تبریزی
دلیلی نبود که از اشکهامان خجالت بکشیم، که اشکها شاهد آن بودند که انسانی بالاترین شجاعت را از خود نشان دادهاست: شجاعت رنج کشیدن.
و گفت:
ينضج الأنسان،
في الوقت الذي يحترق فيه قلبه .
«انسان در حالی که قلبش میسوزد؛
بالغ میشود.»