یکی‌از شجاعانه ترین تصمیم ها رها کردن آن چیزیست که به روان شما آسیب میزند...

رویاهاتودنبال‌کن برو‌به‌سمتش‌‌زخم‌هایت‌راتحمل‌کن چون‌مرحم‌خداست...

گویند سرانجام ندارید شما ماییم که بی هیچ سرانجام خوشیم ؛

گرچه مسجد را گروهی با تجمل ساختند اهل دل میخانه را هم با توکل ساختند عشق جانکاه است یا جان‌بخش؟ حالا هرچه هست عشق‌بازان بینِ مرگ و زندگی پل ساختند فاضل_نظری

گفتا چه کسی بود تو را شعر بیاموخت؟ گفتم: به‌ خدا زلفِ تو و نازِ تو و چشمِ خمارت‹💕›

از انتخاب رشته بدم میاد.

جان لنون خیلی قشنگ میگه در هیاهوی زندگی دریافتم چه بسیار دویدن‌ها که فقط پاهایم را از من گرفت درحالیکه گویی ایستاده بودم. چه بسیار غصه‌ها که فقط باعث سپیدی موهایم شد در حالی که قصه‌ای کودکانه بیش نبود. دریافتم کسی هست که اگر بخواهد می‌شود و اگر نخواهد نمی‌شود؛ به همین سادگی. کاش نه می‌دویدم و نه غصه می‌خوردم.

انگار باید بعد کلی تلاش واسه حال خوب ثانیه های آخر گند بخوره تو همه چیز :)

کتابخانه نیمه شب

رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند همه خود، درد من بودند گمان کردم که همدردند

ای ملائک كه به سنجیدن ما مشغولید بنویسید كه اندوه بشر بسیار است ساقه‌های مژه‌ام از وزش آه نسوخت شُكر! در جنگل ما هیزم تَر بسیار است

گلوی مرغ سحر را بریده‌اند و هنوز در این شط شفق آواز سرخ او جاری‌ست ؛‌ هوشنگ_ابتهاج