صادق هدایت خیلی قشنگ میگه:« دنیا دمدمی است. دو روز دیگر ماها خاک می شویم. چرا سر حرف های پوچ وقتمان را تلف بکنیم؟ چیزی که می ماند همان خوشی است. وقت را باید غنیمت شمرد. باقیش پوچ است و بعد افسوس دارد.»
اینکه انسان بتواند مایحتاج زندگانی خود را از طریق انجام کاری که دوست دارد کسب کند، یکی از بزرگترین موهبتهای زندگانی است.
یه توییتی چند روز پیش خوندم که میگفت : "ارتباط سالم و امن اونیه که بدونید اگه یه روز به هر دلیلی دیگه باهم دوست و در ارتباط نبودید ازتون هیچ آسیبی به هم نمیرسه ، و تمام حسها ، صحبتها و لحظههاتون پیش هم جاش امنه ."
دیدم واقعا درست میگه ؛ آدم امن یه نعمته نه اونی که هی باید نگران این باشی که ازت آتو نداشته باشه .
میدونی ؛ از یه جایی به بعد منتظر درست شدنِ چیزی نیستی ، فقط میخوای شرایط از اینی که هست بدتر نشه ؛ اوضاع وخیمتر نشه ...
چون میدونی اگه یه پله بدتر بشه دیگه تحمل و طاقتشو نداری ، میدونی اگه یهذره مشکلات سقفش بیاد بالاتر ، با پات میزنی زیرِ هرچی بوده و نبوده ...
میدونی اگه برسه اون روز دیگه نه چیزی برات مهمه ؛ نه جالبه و نه عجیبه . .
فقط میخوای نباشی ، نبینی ، نشنوی .
فقط میخوای تموم بشی که دیگه بارِ مشکلات ؛ به روح و جسمِ خستت اضافه نشه ..
گاهی وقتا از زمین و زمان گلایه داری اصلا نمیدونی چته فقط دلت میخواد گریه کنی غم هات و فریاد بزنی ..