دوستی تنها چیزی است که هیچ وقت تمام نمیشود. هر چیز دیگری هم از بین برود، دوست میماند. این یادت باشد. من همیشه به تو فکر کردهام. دوستهای زیاد دیگری هم پیدا کردهام اما مثل تو نشدند.
من هنوز هم با آن حسها زندگی میکنم. با یاد آن روزها. تک تک خاطراتم با تو یادم مانده. کجاها میرفتیم چه کارها میکردیم. من با تو جوانی را تجربه کردم. همراه تو. آن همه لحظههای خوب با هم داشتیم. آن همه با هم خندیده بودیم.
کسی که هیچ نمیدهد، هیچ ندارد. شوربختی بزرگ این نیست که هیچکس دوستت نداشته باشد، این است که هیچکس را دوست نداشته باشی.
همه از من ایراد می گیرند چون جسارت دارم که به روش خودم زندگی کنم. آن هم جلوی چشم همگان و شاید با خرابکاری هایی بیش از دیگران، اما با شرافت و حقیقتی بیشتر.
میلیونها نفر در آرزوی جاودانگی به سر میبرند در حالی که نمی دانند با بعد از ظهر بارانی یک روز تعطیل خود چه کنند...