تمام احساساتم را در درونم حبس میکنم زیرا هیچ کلماتی برای شرح آن نمی‌یابم. -جین‌آستین

:)

ما انسان‌هایی هستیم که دردهای یک‌شبه را به رنج‌هایی هزارساله تبدیل میکنیم.

رنج با درد متفاوت است. درد حاصل طبق میل‌نبودن زندگی‌است و رنج، به درد پر و بال می‌دهد و درد کوتاه مدت را به‌ رنج‌طولانی مدت تبدیل می‌کند.

به گذشته نگاه میکنم. به درد هایی که رنج بودند. به الان می‌نگرم و از خودم میپرسم این درد است یا رنج؟ سختی‌هایی که متحمل میشوم، ساخته‌وپرداخته ذهنم است؟

مشکلی که امروز دیوار بلنده، فردا برات بوته خار میشه.

"سعادت در ادامه دادنه، حتی بدونِ احساس خوشبختی".

ویو انگار برگشت.

برنمیگشت سنگین تر بود.

خدایا شکرت برای خاکی که افریدی، برای ذراتی که در اون خاک قرار دادی، برای گیاهانی که در دل خاک پرورش میدی، برای علم کشاورزی که به انسان عطا کردی، برای آسمون پهناور و ابرهای زیبا، برای نسیم های خنک، برای ابرهای باران زا، برای چرخه شب و روز، برای نور مناسب خورشید که وجود آدم رو گرم میکنه، برای موجوداتی که در جهان جهت حفظ و بقای انسان قرار دادی. خدایا برای آفرینش این جهان و نعمت های بی‌شماری که در اون قرار دادی، شکر خدایا شکر برای انسان بودنم، شکر برای سالم بودنم، شکر برای عقل و تدبیری که برام قرار دادی، شکر برای احساساتی که دارم، شکر برای اینکه میتونم شکرگزارت باشم. خدایا شکرت که در این جهان هستی وجود دارم.❤️

^_^