-

منو از قلبت‌ نکن عزل/𝟏𝟑𝟑 .

ز روزگار نترسم، رسد به داد أباالفضل/𝟏𝟑𝟑 .

-

أَعْلَه حالَك ما يِحَگلِي اعِتاب، كِلِّ الصّار بِيَّه اطْياح🪔/ .

مَدرِي شضَام ذِبّاحَك بدِيه وَجَاي يِتبَختَر🕯/ .

این شعر یه حال عجیبی داشت، از اون حال‌هایی که آدم بعد از شنیدنش چند لحظه ساکت می‌مونه و فقط فکر می‌کنه: کاش منم اونجا بودم . . . هر بیتش یه بغض تازه می‌ساخت کاش اون شب، یه گوشهٔ هیئت، بین اون دل‌های بی‌قرار نشسته بودم و خودمو می‌سپردم به آشفتگی روضه‌ش.

-

فَقَطِّعُوهُ بِسُيُوفِهِمْ إِربًا إِربًا، می‌گن آدم وقتی دل می‌بازه کم‌کم رنگ معشوق می‌گیره؛ تو هم انگار این قاعده رو نه‌ فقط فهمیدی، که به کمال رسوندیش. عجب استادانه رسم عاشقی رو به جا آوردی . .