▪️ واکاوی معیار: فوبیای اسلحه در «رسانه‌های لرزان»؛ چرا چریک-مجری‌ها خوابِ نفوذ را آشفته کرده‌اند؟ رسانه‌هایی که در تمام سال‌هایِ بزن‌وبدرِ جبهه مقاومت، نقشِ «جاده‌صاف‌کنِ دیپلماسیِ التماسی» را بازی می‌کردند، حالا حضور مقتدرانه‌ی یک مجری با سلاح را «شلیک به اعتبار» می‌نامند. اما حقیقت چیز دیگری است. ۱. اسلحه؛ نمادِ «اقتدارِ بازدارنده» نه اضطراب: آن‌ها مدعی‌اند اسلحه «ناامنی» می‌آورد! سوال اینجاست: چطور وقتی مجریانِ رسانه‌هایِ محبوبِ شما در غرب (از BBC تا CNN) در خطوط مقدم اوکراین یا در کنارِ پیاده‌نظامِ صهیونیست جلیقه ضدگلوله می‌پوشند و با افتخار از تسلیحاتِ غربی گزارش می‌دهند، نامش «شجاعتِ رسانه‌ای» است، اما به رسانه‌ی ملی ما که می‌رسد می‌شود «بدسلیقگی»؟ اسلحه در قابِ تلویزیونِ جمهوری اسلامی، پیامِ روشن به اتاق‌های فکر تل‌آویو است: اینجا حتی «اهلِ قلم» ما، «اهلِ رزم» هم هستند. ۲. ایدئولوژی؛ فحشِ جدیدِ تکنوکرات‌ها: خبرآنلاین از «نگاه ایدئولوژیک» نالیده است. بله! رسانه‌ای که آرمان نداشته باشد، «دکانِ فروشِ اطلاعات» است. رسانه‌ی ملی قرار است «صدای انقلاب» باشد نه «تریبونِ خنثی». اتفاقاً مشکل شما اینجاست که چریک-مجری‌ها با همان نگاه ایدئولوژیک، دستِ نفوذِ اقتصادی و سیاسی را که شما سعی در تطهیرش دارید، رو می‌کنند. ۳. فرار رو به جلو با داستانِ «هوش مصنوعی»: تمسخرِ یک اشتباهِ احتمالی در تحلیلِ یک تصویر، فرارِ رو به جلو برای ندیدنِ «حقیقتِ میدان» است. شما که سال‌هاست «سرابِ غرب» و «وعده‌های پوچ برجام» را به عنوانِ «واقعیتِ محض» به خوردِ ملت داده‌اید، چطور دم از حقیقت می‌زنید؟ اعتبارِ صداوسیما با یک تصویرِ اشتباه خدشه‌دار نمی‌شود؛ اعتبارِ شما زمانی ریخت که برای «امضای کِری» تضمین دادید! ۴. مجری یا چریک؟ هر دو! در منطقِ مقاومت، تفکیکی بین «رسانه» و «میدان» وجود ندارد. ما در میانه یک «جنگِ تمام‌عیارِ شناختی» هستیم. مجری‌ای که اسلحه به دست می‌گیرد، در واقع دارد به مخاطب می‌گوید: «دورانِ تحلیل‌هایِ پشت‌میزی و اتوکشیده تمام شده؛ امروز وقتِ ایستادگیِ میدانی است». 🔺 نقطه : این جیغ‌ودادها نشان‌دهنده‌ی یک چیز است: «تیر به هدف خورده است». دشمن و ایادیِ داخلی‌اش از «تلویزیونِ مقتدر» می‌ترسند. آن‌ها می‌خواهند صداوسیمای ما مثل رسانه‌های خودشان، سرگرمِ «سلبریتی‌زدگی» و «اخبارِ زرد» باشد تا کسی متوجهِ «کودتای اقتصادی» و «فشارهای ساختاری» نشود. چریک-مجری‌ها، لایه‌ی محافظِ روانیِ جامعه در برابرِ تهاجمِ دشمن هستند. ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

‼️ فریبِ «دوگانه جنگ یا معیشت»؛ وقتی ناکارآمدی در سایه‌یِ شرایطِ حساس پناه می‌گیرد!

▪️ واکاوی معیار: فریبِ «دوگانه جنگ یا معیشت»؛ وقتی ناکارآمدی در سایه‌یِ شرایطِ حساس پناه می‌گیرد! اظهارات اخیر ریاست محترم جمهور مبنی بر اینکه «صدای اعتراض به گرانی، صدای تفرقه است» و گره زدنِ تمامِ نابسامانی‌ها به درگیری‌های نظامی، نشان‌دهنده‌ی یک بن‌بستِ فکری در تیمِ اقتصادی دولت است. گویا قرار است «جنگ» به چکِ سفیدی برای بی‌انضباطی‌های مالی و جراحی‌هایِ بی‌رحمانه‌ی اقتصادی تبدیل شود. ۱. حافظه تاریخی را هدف نگیرید؛ پیش از جنگ چه کردید؟! جناب رئیس‌جمهور طوری از «سختی‌های جنگ» سخن می‌گویند که گویا پیش از تنش‌های اخیر، اقتصاد ایران در اوج شکوفایی بود! سوال نخبگان این است: جراحی‌هایِ ارزیِ خانمان‌سوز، ناترازی‌های بانکی و تورمِ افسارگسیخته که پیش از این درگیری‌ها آغاز شده بود، چه ارتباطی به میدانِ نبرد دارد؟ «جنگ» قرار است پوششی باشد بر خطاهایِ استراتژیکِ تکنوکرات‌هایی که در اتاق‌های دربسته برای جیبِ مردم نقشه می‌کشند؟ ۲. مغلطه‌ی «تفرقه»؛ نقدِ فساد، عینِ وحدت است: برچسبِ «تفرقه» زدن به صدایِ اعتراضِ مردمی که زیر بارِ تورم استخوان‌شان خرد شده، خطرناک‌ترین نوعِ برخورد با جامعه است. اتفاقاً آن صدایی که تفرقه ایجاد می‌کند، صدایِ مدیری است که در رفاهِ کامل نشسته و به مردمی که نانِ شب‌شان را با سیلی سرخ نگه داشته‌اند، دستورِ «کاهشِ توقع» می‌دهد. وحدتِ ملی حولِ «عدالت» شکل می‌گیرد، نه حولِ سکوت در برابرِ فقر. ۳. پارادوکسِ «خدا و خرما»؛ کدام را برای خود برداشته‌اید؟! فرموده‌اید «نمی‌شود هم خدا را خواست و هم خرما را». حرفِ درستی است! اما سوال اینجاست که چرا همیشه «خدا» (صبر و ایثار و تحملِ سختی) سهمِ مردم است و «خرما» (بودجه‌هایِ کلان، پاداش‌هایِ نجومی و سفرهایِ خارجی) سهمِ بدنه مدیریتی و روابط‌عمومی‌هایِ دستگاه‌های اجرایی؟ اگر بنا به ایستادگی است، چرا ریاضتِ اقتصادی از حقوق‌هایِ نجومی و ریخت‌وپاش‌هایِ دولتی آغاز نمی‌شود؟ ۴. اصلاحِ مدیریت یا گروگان‌گیریِ معیشت؟! آدرسِ غلط ندهید! مشکلِ ایران «مصرفِ بالایِ مردم» نیست؛ مشکل «هزینه‌یِ بالایِ سوءمدیریت» است. وقتی دولت توانِ کنترلِ بازارهایِ موازی و مهارِ خلقِ پولِ بانک‌ها را ندارد، پناه گرفتن پشتِ سپرِ بحران و دعوت به «کاهشِ مصرف»، توهین به شعورِ اجتماعی است. 🔺 نقطه : جناب رئیس‌جمهور! مردمِ ایران ۴۷ سال است که در «جنگ» هستند و وفاداری خود را ثابت کرده‌اند. اما امروز آنچه جبهه داخلی را تهدید می‌کند، موشک‌هایِ دشمن نیست، بلکه «کودتایِ معیشتی» توسط جریانی است که می‌خواهد با گرسنه نگه داشتنِ مردم، آن‌ها را به نقطه تسلیم در برابرِ اراده‌یِ غرب بکشاند. صدایِ اعتراض به گرانی، صدایِ تفرقه نیست؛ صدایِ بیدارباش به دولتی است که گویا "در حصارِ مصلحت‌هایِ خودساخته"، مسیر را گُم کرده است. ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76

🪧 #رزم_پلاکاردی 🇮🇷پلاکاردهای هفتاد و هشتمین شب حضور حماسی مردم بابل ✔️ @Meayar76

یک جریانی مثل فرعون مردم را تحقیر میکند تا از او تبعیت کنند ✔️ @Meayar76

‌ ♻️ جواد منصوری سفیر اسبق ایران در چین: شی، رئیس جمهور چین (تاریخ درست سال ۹۴) آمد ایران به حسن روحانی گفت کاری به آمریکا و غرب نداشته باشید، تا می‌تونید به ما نفت بفروشید، ما تمام زیرساخت‌هاتون رو می‌سازیم... حسن روحانی جواب داد: ما قراره با اروپا و آمریکا کار کنیم. ✔️ @Meayar76

شُبهه‌ای وارد شده، با سوءاستفاده از مفاهیمی چون عقلانیت و تخصص، به دنبال تئوریزه کردنِ "انفعالِ توده‌ها" و تبدیلِ ملتِ مطالبه‌گر به یک ناظرِ بی‌اراده و صرفاً تأییدکننده است.» جواب دادن بهش خالی از لطف نیست...

▪️ واکاوی «ملت مبعوث‌شده» یا مهندسیِ انفعال؟ چگونه با واژه‌های مقدس، مردم را از «صاحب‌حق» به «تماشاگرِ مؤدب» تقلیل می‌دهند؟! متنی با ژستِ «تصحیح نگاه» منتشر شده، در ظاهر از عقلانیت دفاع می‌کند، اما در باطن، یک پروژه‌ی روشن دارد: محدود کردنِ مردم به سطحِ «تأییدکننده»، «صبرکننده» و نهایتاً «ساکتِ محترم». این یعنی مصادره‌ی یک مفهوم انقلابی و تبدیل آن به نسخه‌ای بی‌خطر برای نظمِ موجود. ۱. «مبعوث‌شدن» یعنی بیداری، نه اطاعتِ تزئینی: واژه‌ی بعثت، در ذاتِ خود، حاملِ حرکت، قیام و خروج از رکود است. مردمِ مبعوث‌شده یعنی مردمی که از خوابِ سیاسی، بی‌تفاوتی و واگذاریِ سرنوشت به حلقه‌های بسته ، بیرون آمده‌اند. پس هر قرائتی که از این مفهوم، «مردمِ مؤدبِ ساکت» بسازد، در واقع دارد معنای واژه را وارونه می‌کند. ۲. مطالبه‌گری را با هرج‌ومرج خلط می‌کنند تا دهانِ مردم را ببندند: این متن، یک مغالطه‌ی کلاسیک دارد: هر مطالبه‌ای را که تند، صریح یا عمومی باشد، فوراً به «آنارشیسم» متهم می‌کند. اما سؤال اصلی این است: اگر مردم حق نداشته باشند بلند و صریح بگویند چه می‌خواهند، پس نقش‌شان دقیقاً چیست؟ سربازِ تبلیغاتی؟ سیاهی‌لشکرِ مناسبت‌ها؟ یا صاحبان واقعیِ کشور؟ ۳. «تخصص» را سپرِ مصونیت ساخته‌اند: بله، همه‌چیز را نمی‌شود به کف خیابان سپرد؛ این بدیهی است. اما از آن طرف هم نمی‌شود هر تصمیمِ مهمی را پشتِ درهای بسته برد، بعد از مردم فقط «پشتیبانیِ بی‌سؤال» خواست. تخصص یعنی روشِ اجرا؛ نه مصونیت از پرسش. نهادِ تخصصی اگر از پاسخ‌گویی فرار کند، اسمش تخصص نیست، اسمش انحصار است. ۴. مردم باید پشتیبان باشند؛ اما پشتیبانی، یک‌طرفه نیست: این‌جا یک جابه‌جاییِ خطرناک رخ می‌دهد: از مردم فقط «ایستادن پشتِ نظام» خواسته می‌شود، اما هیچ سخنی از حقِ مردم برای نقدِ مسئول، هشدار به خطا، یا مطالبه‌ی اصلاح به میان نمی‌آید. این نگاه، رابطه‌ی ملت و حاکمیت را از «عهدِ متقابل» به «اطاعتِ یک‌سویه» تبدیل می‌کند. و این، دقیقاً خلافِ روحِ انقلاب است. ۵. پلاکارد و شعار را تحقیر می‌کنند چون از زبانِ مستقیم می‌ترسند: وقتی مردم با زبانِ روشن، مطالبه‌ی روشن مطرح می‌کنند، دیگر نمی‌شود همه‌چیز را در لایه‌های مبهمِ گزارش، توجیه و تحلیل دفن کرد. به همین دلیل، هر پلاکارد صریحی را «بی‌سلیقگی» می‌نامند، هر شعارِ تند را «افراط» می‌خوانند و هر اعتراضِ قابل‌فهمی را «بهانه‌سازی برای دشمن». این منطق، نه دفاع از عقلانیت، بلکه دفاع از سکوتِ کنترل‌شده است. ادامه دارد ... ✍🏻 محمّدرضا رحیمی ✔️ @Meayar76