نه گریه کردم، نه فریاد زدم فقط ب ی گوشه خیره شدم و با خودم گفتم "چطور دلش اومد" ..؟

اگر خدا درباره‌یِ اندوه من از تو سؤال کرد ، چه ؟

_

تو مرا دوست نداری به خودم مربوط است، دیگر این شهر چرا پشت سرم می‌خندد..؟

ایراد من اینه توی همه مسائل خودمو میذارم جای طرف مقابل میگم اونم حق داره ها.. عوض اینکه اول خودمو در نظر بگیرم و ببینم من چقدر حق دارم.

من آدم حساسی ام چیزایی که شاید برای بقیه ساده و بی اهمیت باشه برای من معنا دارن حرف ها، نگاها و سکوت ها روی من تاثیر دارن و آره من زود دلگیر میشم، اما همون قدر زود می‌بخشم ..

بیش از حد فکر کردن شوخی نیست .. این فکر و خیالای لعنتی از درون آدمو میبلعن :)

‌یوقتایی زیادی درک کردن بقیه باعث میشه خودتو نادیده بگیری، درحالی که همونا ذره‌ای اهمیت نمیدن به حال بدت.

کاش دو نفر به یه اندازه دلشون واسه هم تنگ میشد، خیلی غم انگیزه که یکی از دلتنگی خفه شه ولی اون یکی انگار نه انگار.

خیالِ خوبِ تو لبخند می‌شود به لبم، وگرنه این منِ دیوانه غصه ها دارد ..

تا دلت بخواد عین بچه های پنج ساله ذوقی و دلی رفتار کردم و تا دلت بخواد دودوتا چهارتا و سیاست بازی تحویل گرفتم ..

میگفت وقتی کسی رو دوست داری پیش اون بچه‌تر میشی، گاهی خنگ‌تر میشی چون زبونت توانایی ابراز احساسات قلبت رو نداره ولی همونقدر هم روی تمام حرفاش و رفتاراش حساس و زودرنج‌ میشی و چقدر درست میگفت.