‌

نامهٔ شماره دو برای حضرت امیرالمومنین مولای‌من ، در ایمان ماندن سخت است ، چه در عصر شما که همه به وضوح حق را می‌دیدند و سکوت می‌کردند . چه در عصر ما که دنیای اطرافمان شده پر از گناه و معصیت . ای‌همدم‌چاه ، خودت کاری کن ، که اگر نظر و لطف شما از روی ما برداشته شود ما همه غرق در لذت های دنیوی می‌شویم . ای‌‌مونس‌زهرا ، هر چه دم از شما می‌زنیم هر بار تنها تر می‌شویم ، چرا که بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز افرادی هستند که از اسم شما خوف دارند ، منفعتشان در انکار کردن شماست در این دور زمانه بد خود را شیعه معرفی کردن دردسر دارد .. ولی هنوز هم افرادی هستند که با افتخار سر بلند می‌کنند و اسم شما را می‌آورد ، حتی با اینکه ممکن است برای خودشان دشمن بتراشند ولی شجاع شدند .. شجاعتی که از خودتان به ارث رسیده ، ای‌صبورترین ، همان‌طور که شب ها بعد از نماز برای امت گمراه شده‌اتون دعا می‌کردید برای ما هم دعا کنید ، مگر با دعا شما بتوانید در ایمان بمانیم و طرف حق برویم . و در آخر ... ای‌مرد‌ترین‌ِمردان ، سلام مارا به بانوی دوعالم برسان 🌱 . ✍🏻به قلم یک پناهنده