کاش حالا که رفته ای دیگر نیایی من اشکی ندارم که پشت پایت بریزم

به هر حال که تو از آغاز با اشتباهی بودنت در جان من کج بنا شدی چه نیازی به آوار کردنم بود؟

حالم چطور است؟ نمی دانم سالها گذشته و غم های جریان پیدا کرده در رگ هایم فراموش کرده اند که چرا درون من گمشده اند پس ببخشید اگر به یاد نمی آورم اویی که من است چطور است

تا زمانی که قهوه در رگ های ما جریان دارد همه چی به چپ ترین نقطه راست درک

تا زمانی که رنگ آبی در رگ های ذهنم جریان دارد،دوست دارم صدای خنده ات گوشم را نوازش کند

زیباترین ساز جهان؟ ویولن واهایییی

بچه ها اگه شما ادمین اینجا بودید اسمشو چی می ذاشتید؟

خستم از هفتاد سال انسان بودن از تکراری بودن روزها از هدف های کوتاه و دایره ای شکل از زندگی توی علامت سوال آخر جمله ی خب که چی؟ از تپش قلبی که فقط برای ادامه این جاده هلم میده از نفس هایی که ملودی دویدن های بی مقصدن از تظاهر به شبیه بودن به انسان ها برای بودن کنار انسان ها و زندگی کنار انسان ها از فکر کردن به همه چیز تا رسیدن به مرز تباهی از جنون بی صدای سلول های مغزم من از این من کدر شده خستم

یه روز یه کتاب می نویسم به اسم هفتاد سال انسان بودن و توش فقط چیز ناله می کنم

صرفاً دلی

و به اندازه تمام کاغذ های دنیای می توانم کلمه هیچکس را بنویسم هیچکس دوستم نداشت هیچکس نبود هیچکس تشویقم نکرد هیچکس مرا نخواست هیچکس در آغوشم نگرفت هیچکس هیچکس هیچکس هیچکس اما به اندازه تمام عمرم و چند قرن طول می کشد که تمام کاغذ های دنیا را خط خطی کنم و در آخر باز هم چیزی جز نبودن های هیچکس نصیبم نمی شود ولی اگر کل ساعات بلند و کوتاه عمرم را صرف نوشتن چند صفحه از بودن های خودم می کنم من بودم من خندیدم من موفق شدم من توانستم من خودم را دوست دارم آنگاه شاید چیزی غیر از هیچ را بتوان از نوشته های جوهر خواند گاهی باید برای احتمالات زیست مگر نه؟