طرف مقابل هر حرفی رو می زنه که وادار میشیم هر جوابی رو بدیم مشکل از ما نیست

خیلی ناکافیم بعنوان کسی که قرار بود تو هجده سالگیم بهش تبدیل شم

و در پایان می فهمی که عشق بی معناست و فقط کرم داشتی

نه بلدم با کسی حرف بزنم نه چت کنم باید برم تو غار زندگی کنم

تا وقتی خدایی هست که همه نشدنیا رو از راهی که قبلش هیچ راهی بهش نبود؛ شد می کنه چرا بترسیم؟

دروغ چرا هیچوقت فکر نمی کردم کارم به اینجا بکشه

لطفت بود که خودتو از چشمم انداختی من خودم عرضشو نداشتم از جلو چشمم تکونت بدم

یقین داری که شلیک می کند و اسلحه را در مشتش می گذاری می دانی پایان داستان جنون را و عاشقی رو آغاز می کنی

نکند خیال کنی در تاریکی روز چشمی اشکت را می بیند غمت را می خواند دستت را می گیرد باید که فقط غم را زیر چراغ ماه بارید که آیینه ها به شمارش اشک هایت نشسته اند

قرن ها حرف هایش را بر روی کاغذ نوشت چون دقیقه ای کسی صدایش را نخواند

همواره روزهایم را زندگی نکرده و شب ها را مرده ام

شوق دارم برای فردایی که از هر لحظه اش می ترسم