وضعیت طوریه که امشب می خوام به یکی که چند سال پیش انداختم دور پیام بدم چون آدم بامزه ایه

زن‌ستیزی تو خون این مردم جریان داره

حس می کنم دارم عقلمو از دست میدم

زنده ام در دنیای نارنجی تا رنجی بر من فرود می آمد، نفس را در سینه حبس و با انتظار به دیوار های آجری تکیه می دادم گاهی زانو بر رنج پا می نهاد و گاهی رنج زانو را خم می کرد تا آنجا که دست بر زمین بکوبم و باختم را قبول کنم و حریف انگار که هیچ گاه در رینگ نبوده و فقط شاگرد کوچه های تاریک و تنگ بوده،بی اهمیت مشت بر پاهای بی جان من می کوبید تا وقتی که نسیمی که پستچی صدایت است او را به گوشه ای دور از من پرت کند آری صدای نارنجی تو نجات جان من ز رنج است و من حتی آنگاه هم که در حال سقوط از پرتگاه مرگ هستم یا مقتول قاتلی چون درد هستم یا مسموم طناب دور گردن هستم یا حتی درون تابوت و زیر خاک هستم اگر زمزمه کنی دوستت دارم حتی اگر دوستت دارمت نارنجی باشد و نارنجی رنگ وهم باشد پرواز می آموزم قاتل می شوم راهی به شش باز می کنم مشت بر خاک می کوبم و دوباره زنده می شوم تا تویی که مانند پاییز زود گذر بودی را در آغوش بگیرم

کمک می خواهم خانواده ام را به قتل برسانم به آنها کمک کنید

هر دفعه از این میزان گوه شروع شدن روزا شوکه میشم

مردم؟ پس چرا وقتی دیشب بدون پلک زدن خیره به چشم هایش گفتم من مردم او خندید؟ چرا وقتی مانند گفته کتاب سه انگشتم را روی مچ دستم می گذارم نبض دارم؟ چرا وقتی نبض انگشتانم را تکان می دهد قطره اشک یاغی بر گونه ام سرازیر می شود؟ چرا وقتی سخن می گویند خون از رد تازیانه های روی کمرم جاری می شود؟ چرا هنوز رد خون درد دارد؟ زندم؟ پس چرا وقتی می گویم می خواهم زندگی کنم سنگینی محال بودن آرزویم لبانم را به یک طرف خم می کند؟ چرا نمی‌توانم فریاد بزنم هستم تا بودنم شنیده شود؟ چرا در قلب من دیگر نه بارانی می بارد و نه آقتابی می تابد؟ چرا وقتی در آینه می نگرم به یقین می رسم که انسان نمی تواند پیر تر باشد و هنوز باشد؟ چرا راه رفتنم سنگین است بسان حمل کردن نعش بی کافور خودم؟ اگر مردم چرا پرده ها کنار نرفته اند هنوز پر از سوال و تهی از جوابم؟ اگر زنده ام چرا طریقه بیان هیچ سوالی را نمی دانم؟

می خوام خودمو بالا بیارم

از وقتی که پیک می گذرد از این کوچه نگذشت دیگر چیزی مانند گذشته نگذشت همه چیز آنقدر مانده که اگر جانی در این جسم نماند رد آنها مانند چرک ناتمام زخم بر روی تن من خواهد ماند آدمی عجیب محتاج دو خط کلام غیر از صدای تکراری درونش است طوری که اگر نامه ی برگشت خورده ی می گذرد خودم هم را می خواندم باورم میشد که این هم می گذرد و می گذشت ولی نه کسی گفت و نه من گفتم هر‌ چه زمان گذشت او بیشتر نگذشت و من کمتر ماندم

بعضی دخترا چرا عادت دارن کاری کنن‌ که هیچ جوره جدی گرفته نشن تو یه گروه رسمی یه ارگان که بیشتر اعضاش مردن اومده عکس از خودش برای پروفایل می فرسته اصلا 🚶

نیازمند کارزار حذف عربی از کنکور هستم 🙏

خدا هیچ آدم خسیسیو تو شرایطی قرار نده که حس کنه الان وقتشه یه خرج حسابی برای خودش کنه قشنگ حس می کنم گوشت تنم داره می ریزه