بخدا که ثبات ندارم

چه هفته سختی بودا

سخنی نیست خبری نیست اینجا دگر آدمی نیست سایه ای مات تکیه داده به دیوار قامتش خم شده بس که سنگین بوده بار خاک زانویش زخم شده بس که کشیده شده به روی خاک ولی چه باک مادر سایه را زاد برای مرگ سایه آنقدر نمرد تا شد بقدری بلند که باید گردن خم کند زیر گنبد درد سایه روزی زخمی نه بر روی خاک و با خاک و از خاک بود آنقدر گل از تن برید و به روی قبر های خالی از تابوتش ریخت تا شاید غروب شود ماتم سرای ختم تولدش که سایه شد خواست داد بزند فریاد بزند کمک را صدا بزند ولی در این دنیای بی رحمی که نیست همراهی برای هیچ دردی و اگر باشد نیست برای سایه همدردی و اگر باشد سایه که دیگر ندارد در حنجره نوا و ردی سخنی نیست خبری نیست کسی هم نمی فهمد اینجا دگر آدمی نیست

دلم می خواد پز بدم دانشجو پزشکیم🚶

کاش بتونم باهات بی پرده حرف بزنم

کاش نگران نباشم نفهمی دارم شوخی می کنم

کاش ارزش فرقی که بین تو و همه دنیا گذاشتمو بدونی

کاش بتونی بخندونیم

کاش انقدر عجیب غریب باشی که بتونم باهات درمیون بذارم چی تو سرم می گذره

کاش همه ی هنجارای بی خودی که مجبورمون می کنه شکل بقیه باشیمو زیر پا بذاریم

کاش کنارت بتونم اون روانی درونمو آزاد کنم

کاش بهم وابسته نشی