خصوصی کردم کسی نبینه ویو پیاما از موقعه‌ی عمومی بود بیشتره

بارون منو یاد تو میندازه پس بارونو خیلی دوسش دارم

خیلی زیاد سخته ینی این زیادی که میگم یچی خیلی بیشتره اما کسی نیست میدونی کسی نیست ما آدما خوب میدونیم ینی چی کاش آدما هیچوقت به این روز نیفتن خیلی چیزا یادمیگیری اما چه فایده وقتی درد و غمی که بهت میده بیشتر از هرچیزه ولی دنیای من اگر همچین چیزی و همچین دلی نداشتم نمیدونم چجوری پیش میرفت شاید خیلی متفاوت تر و سخت و یا شایدم بهتر از الان ولی مسیر من شده این، چیزی که نمیشه عوضش کرد من از خدا میخوام برام درستش کنه یجوری که خودمم باورم نشه اما منو از خودم نگیرن این آدما حس میکنم اگر تغییرات ب وجود بیاد من قراره آدم بدی بشم بی تفاوت و خود خواه بودن توی همه چیز،‌ این منو میترسه اما کلی و درهرصورت هرچی خدا بخواد همونه

اینجاست که باید گفت آدم هارو از خوب بودنشون خسته نکنید خسته که بشیم میشیم این و هزارتا چیز دیگ..

من نخواستم که اینطوری بشه..

خدایا شکرت که من هیچوقت شبی این آدما نشدم بابت همه چی شکرت...

دوس دارم اینجا بشه مثل همون چندماهه اولیش قبلا انگار بهتر بود مگ نه؟

غم بی صداست ناراحتم