در آخر باز اونی که مقصر شد منم.

میدونید چیه؟ جدیدا خیلی دارم اذیت میشم از اینکه برام هدیه میخرن اونا اسمشو هدیه نمیزارن اما دیدگاه من اینطوریه اصلا دوس ندارم یه حس خیلی بدی بهم میده وقتی کسی چیزای که من بهش احتیاج دارم و برام بخره آدمیم نیستم که به خوبی بتونم تشکر و قدردانی کنم و یا مثلا نشون بدم که چقد خوشحال شدم(درحالی که نشدم) ولی خیلی سعی میکنم نشون ندم که حتی خودم حس این آدمای بی لیاقت و نگیرم و از یه طرف دیگه اصلا حوصله جبران کردن محبتا و کادوهای دیگران و ندارم.

من هدیه گرفتن و دوس دارم ولی نه هدیه ای که وسایل خیلی شخصی باشه اونم زیاد و از سمت ینفر.

یسریا اینقد درگیر این آدما هیچ و پوچ الکی شدن که آدمای واقعی زندگیشون و از یاد بردن

آن پاسخ‌های بی‌رحمانه را فراموش نکن؛ به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی.

عجب مفت و مزخرف عجب هول و کثافت.

ارزششو نداره. تو هیچوقت ارزششو نداشتی هیچوقت ارزش خوب بودنای منو‌نداشتی ولی خوب درس گرفتم یاد گرفتم بزرگتر از اینی که هستم شدم.